Rosana - Llueve

Η γυάλα

 

Η γυάλα

Καταρράκτης τώρα η ψιχάλα

στης λεωφόρου το χείλος,

στη στενή  μου τη γυάλα,

και λουτρό καθαρτήριο

θυμίζει∙ ο φίλος

άξαφνα εμπρός μου

-οπτασίας μαρτύριο-

της φωνής μου κλέβει το ρίγος.

Λέξεις δίχως σημασία

γιατί να ειπωθούν;

Καλύτερη η ουσία

της σιωπής,

καλύτερα, οι φθόγγοι να χαθούν

στης βροχής τη λεηλασία.

Έλενα Σταγκουράκη


*****************************

El acuario

Cascada es ahora la gota principal

en el borde de la autopista

en mi cuarto estrecho de cristal

y a un baño purificante

se parece. Ya vista

la visión fulminante;

él al frente de mi

aparece

y roba el temblor de mi voz así.

Para qué pronunciar

palabras sin sentido?

Mejor escuchar

la esencia del silencio vivo;

mejor que las sílabas desaparezcan

dentro del saqueo de la lluvia repentino.

Traducción al español: Elena Stagkouraki

Περαστικές...

Κώστας Ουράνης

Περαστικές

Γυναίκες που σας είδα σ' ένα τραίνο
τη στιγμή που κινούσε γι άλλα μέρη'
γυναίκες που σας είδα σ' άλλου χέρι
με γέλιο να περνάτε ευτυχισμένο'
γυναίκες, σε μπαλκόνια να κοιτάτε
στο κενό μ' ένα βλέμμα ξεχασμένο,
ή από ένα πλοίο σαλπαρισμένο
μ'ένα μαντήλι αργά να χαιρετάτε:
να ξέρατε με πόση νοσταλγία,
στα δειλινά τα βροχερά και κρύα,
σας ξαναφέρνω στην αναμνησή μου,
γυναίκες, που περάσατε μιαν ώρα
απ ' τη ζωή μου μέσα -και που τώρα
κρατάτε μου στα ξένα την ψυχή μου!

Εισιτήριο της μιας και των δύο διαδρομών...

Kobo Abe

23.

Got a one way ticket to the blues, woo woo...

(Πρόκειται για ένα θλιμμένο μπλουζ, που μιλάει για ένα εισιτήριο μιας διαδρομής...) Αν θες να το τραγουδήσεις, τραγούδα το όπως σου αρέσει. Στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι που έχουν πιαστεί στην αρπάγη του εισιτηρίου μιας διαδρομής, ποτέ δεν τραγουδούν μ’ αυτό τον τρόπο. Η σόλα των παπουτσιών που φοράει η ράτσα των ανθρώπων που δεν έχουν παρά ένα τέτοιο εισιτήριο, μιας διαδρομής, είναι τόσο πολύ λιωμένη, που ουρλιάζουν απ’ τον πόνο, αν πατήσουν ακόμα και πάνω σε βότσαλα. Το να τους κάνουν να περπατήσουν κι άλλο ακόμα, είναι πολύ. Αυτό που θέλουν να τραγουδήσουν είναι το μπλουζ για ένα εισιτήριο δύο διαδρομών. Το εισιτήριο μιας διαδρομής είναι μια κομματιασμένη ζωή, στην οποία το χθες και το σήμερα, το σήμερα και το αύριο έχουν χάσει το σύνδεσμο μεταξύ τους. Ο μόνος που μπορεί να μουρμουρίσει ένα τέτοιο, γεμάτο πληγές εισιτήριο μιας διαδρομής είναι σίγουρα ο άνθρωπος που κρατάει στα χέρια του ένα εισιτήριο δύο διαδρομών. Ακριβώς γι’ αυτό, για να μη χαθεί ή να μην κλαπεί το άλλο μισό, δηλαδή το εισιτήριο της επιστροφής, οι άνθρωποι που το έχουν γίνονται έξαλλοι, αγοράζουν μετοχές, ασφαλίζονται, μιλάνε άλλη γλώσσα στο συνδικάτο τους και άλλη στους ανωτέρους τους. Γι’ αυτό, προκειμένου να κλείσουν τ’ αυτιά τους στις ικετευτικές φωνές των ανθρώπων του εισιτηρίου της μιας διαδρομής που ζητούν συνεχώς βοήθεια, φωνές που φτάνουν μέσα απ’ το σιφώνι όπου χύνονται τα νερά του μπάνιου ή μέσα από την τρύπα του αποχωρητηρίου, βάζουν τον ήχο της τηλεόρασης όσο πιο δυνατά μπορούν ή μουρμουρίζουν με αφοσίωση το τραγούδι για το εισιτήριο της μιας διαδρομής. Έτσι, αν κάποιο μπλουζ για ένα εισιτήριο δύο διαδρομών γινόταν κάποτε το τραγούδι των ανθρώπων που είναι κλεισμένοι στη φυλακή, αυτό δε θα ’ταν καθόλου παράξενο. 

(Από το μυθιστόρημα του Κόμπο Αμπέ, "Η γυναίκα της άμμου")

Μετάφραση: Στέλιος Παπαλεξανδρόπουλος

 

Ζοζέ Σαραμάγκου

Τίποτα δεν έχουμε αλλάξει...

Τον Βολταίρο θα ’θελα να συναντήσω, για να του πω πως δίκιο είχε με τον σκεπτικισμό και την απαισιοδοξία του για το ανθρώπινο γένος. Θα του έλεγα πως είχε δίκιο και πως, πολλά χρόνια αργότερα, τίποτα δεν έχουμε αλλάξει∙ επιπλέον, πως υπάρχουν λόγοι να σκέφτεται κανείς πως, αν εκείνος ζούσε στον 20^o αιώνα, θα είχε ακόμα περισσότερο δίκιο...

Μεντόθα, 13 Σεπτεμβρίου 1998

"Το όνειρο των πέτρινων κυμάτων"

(Ανάρτηση της 21ης Σεπτεμβρίου 2010 στα "Τετράδια" του συγγραφέα)

Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη

****************************************

José Saramago

No hemos cambiado nada

 

Me gustaría encontrarme con Voltaire y le diría que tenía razón cuando tenía su escéptica y pesimista opinión del género humano. Le diría que ha tenido razón y que muchos años después no hemos cambiado nada, que hay motivos para pensar que, si él viviera en el siglo XX, tendría todavía mucha más razón. 

“El sueño de las olas de piedra”, Diario Uno, Mendoza, 13 de septiembre de 1998

(tomado de "Otros cueadernos de José Saramago", 21. 09.2010 )

Mi dulce anhelo...

Σχεδόν ελεγεία

Γιώργος Χαβουτσάς

Σχεδόν ελεγεία

Εξανεμίστηκαν τα καλοκαίρια μου

σε αίθουσες μελανοχρώματος των Βρυξελλών

σε περιστρεφόμενες θύρες ευθύνης

και συ το ένιωσες, καλή μου νενέ,

από κει μακριά που βρίσκεσαι

πως το εγγόνι σου υποφέρει

πως καταφθάνουν όπου να 'ναι όλες οι επιβεβαιώσεις θλίψεων

κι ήρθες σε ανεξάρτητη κοινοπολιτεία ονείρων να μου θυμίσεις 

ότι η καλοσύνη δεν πεθαίνει ποτέ

ότι δεν πήγαν χαμένα

τα χάδια σου στα παιδικά μου όνειρα.

Εγώ σε ντάντευα στα χέρια μου όπως ένα μικρό Αραράτ

ένα τόσο δα μικρό βουνό θύμησης.

Είναι αλήθεια πως η πυρά με κατανάλωσε

και πως η λάμψη της αγάπης στα μάτια παραμένει ανύπαρκτη.

Δεν είναι που δεν θέλω να 'μαι χαρούμενος

όμως η βελγική μου λύπη ενώνεται

με την πείνα των παιδιών στην Αφρική

με δυσφορίες άστρων ή

πτώσεις δέντρων που 'χουν αιωνόβια τα αισθήματα.

Τίποτα δεν μένει το ίδιο

μόνο ο ουρανός, αμετάθετος μέσα μου συνηγορεί

πόσο πολύ διψάω να βρεθώ, πόσο πολύ

-τώρα που με ζυγώνουν όλες οι επιβεβαιώσεις θλίψεων-

σε μέρη που καλλιεργούνται οι τέχνες

ανάμεσα σε δέκα χιλιάδες περσικές μινιατούρες να χαθώ

το χρώμα τους να κανακέψει τα σκοτάδια μου.

Τίποτα δεν μένει το ίδιο.

Βαδίζοντας κάθε μέρα τον ίδιο δρόμο

φορώντας τα ίδια ρούχα σκεφτόμενος τα ίδια πράγματα

η πραγματικότητα είναι λάμψη πολύγωνη διαμαντιού

και υπάρχει πάντα ένα μικρό

ένα τόσο δα μικρό κίνητρο για να ζεις που θα 'ρθει

-τώρα που με ζυγώνουν όλες οι επιβεβαιώσεις θλίψεων-

από ανεξάρτητη κοινοπολιτεία ονείρων να μου θυμίσει

ότι η καλοσύνη δεν πεθαίνει ποτέ

ότι δεν πήγαν χαμένα

τα χάδια της νενές στα παιδικά μου όνειρα.

Εγώ θα το κρατώ στα χέρια μου, θα το νταντεύω

όπως ένα μικρό Αραράτ

ένα τόσο δα μικρό βουνό θύμησης.

Ύστερα οι πλαγιές του θα χαθούν

από τον κόσμο μου για πάντα.

Βρυξέλλες, Σεπτέμβριος 2004

Ο Μίκης Θεοδωράκης και η Ιουλίτα Ηλιοπούλου διαβάζουν Οδυσσέα Ελύτη

Οδυσσέας Ελύτης - Μονόγραμμα (συνέχεια)

Νένα Βενετσάνου - Το μαγισσάκι

Το βαλς των χαμένων ονείρων

Ένα τρίπτυχο της Σάρας Κιρς

 

 Σάρα Κιρς 

Γρήγορα θα σε φτάσω

Κοιτώ τα σύννεφα που αργά

κατά τον νότο απομακρύνονται.

Να γινόταν μαζί τους να πάω

ψηλά κι εγώ με τα φτερά των γερανών.

Αλλά δεν έχω καν χήνας φτερά

ίσαμε εκεί να πετάξω.

Δεν έχω πόδια, χήνας καν

πέλματα, ωραία γόνατα

να τρέξω να σε φτάσω.

**************

Απειλή σε τρία στάδια

Θέλεις τώρα να φύγεις;

Θα το πω στο φεγγάρι!

Δες, το φεγγάρι με νιώθει,

τη Μεγάλη την Άρκτο θα ζέψει,

με τα κάτασπρα δόντια του

θα σε πάρει από πίσω!

Πας την πόρτα ν’ ανοίξεις!

Του ανέμου θα πάω να το πω!

Με καπνιά και μ’ αγιάζι

θα σου βάψει το πρόσωπο,

με γυαλί, με χαλάζι βαρύ

το κορμί σου θα δείρει.

Ώστε πρέπει να φύγεις;

Όπως θες, σε κανέναν δεν θα το πω.

Μετάφραση: Κώστας Κουτσουρέλης

(Από το περιοδικό Πλανόδιον, τεύχος 48, Ιούνιος 2010)

 *****************

Οι καθρέφτες

Καθρέφτες αδειανοί του σπιτιού.

Όμορφο πρόσωπο εσύ του Κανένα. Σύννεφα

Τραβούνε πέρα. Βαμβακερά, γκριζωπά

Ανελέητα κεραυνοβολημένα. Σαν να ’ταν

Του πολέμου μέρα.

Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη

Encardia - Is oria mu

 

Η επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος: http://www.encardia.gr/

La salvación

Λουσία Παρσάν

Η λύτρωσή του

                        για τον Ρόζενβερ

Ταξίδεψε εντός

Κι αυτό

Γιατί είχε πίστη στον Καβάφη

Καθώς τη δική του ζωή

Απ’ το παράθυρο κοιτούσε.

Πια δεν τον τρομάζουν

Τα ιδρωμένα κορμιά

Σε δώματα

Μυστικά

Ούτε και οι ιστορίες οι ροζ

Για σκοτεινές ψυχές

Ούτε η ορθοδοξία κατά συρροή

Ούτε και το μονομανές ένστικτό του.

Εκείνος πλώρη έβαλε

Για προκαταλήψεις ξένες

(Φτερά για ν’ αγαπήσει

Ελευθερία για να σωθεί)

Εκεί όπου τείχη πια δεν ορθώνονται

Ανακάλυψε την υπερβολή

Και είναι ευτυχής

Καθώς άλλος

Σαν κι αυτόν

Απ’ τον θάνατο τον έχει σώσει.

Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη

 ***************

Lucía Parsán

Seine Erlösung

                        für Rosenver

Er ist in sich gereist

Und deshalb, weil er

An Kavafis glaubte

Als er sein eigenes Leben

Durch das Fenster betrachtete.

Nicht mehr überwältigen ihn

Die schweißgebadeten Körper

In heimlichen

Kammern

Noch die rosa Geschichten

An dunklen Seelen gerichtet

Noch jene Serienorthodoxie

Nicht mal sein autistischer Impuls

Er hat sich nach fremden Vorurteilen

aufgemacht

(Flügel zum Lieben

Freiheit zur Erlösung)

Dort, wo sich keine Mauer mehr heben

Entdeckte er das Zuviel

Und ist glücklich

Da ein Anderer

Ähnlich wie er

Ihn vom Tod erlöst hat.

Übersetzung ins Deutsche: Elena Stagkouraki

*********************

Lucía Parsán

Ross se ha salvado

Ross viajó hasta sí
Y lo hizo porque creyó
En Kavafis
Al ver su propia vida
A través de la ventana

Ya no lo desquician
Los cuerpos sudorosos
En habitaciones
Clandestinas
Ni la literatura rosa
Para almas negras
Ni la ortodoxia en serie
Ni su impulso autista

Ross decoló hacia
Prejuicios ajenos
(Alas para amar
Libertad para redimirse)

Donde ya no existe el muro
Él descubrió los excesos
Y es feliz porque otro
Como él
Le ha salvado de la muerte.

Εδώ Λιλιπούπολη!

Τι είναι...;

 

Γρίφος

Στίχους στοιβάζει αράδα

Σε πέτρινο πάνω χαρτί

Αυτός ο παλιός προορισμός της

Η μοίρα της είναι απτή.

Κύκλους διαγράφει νοητούς

Σε φόντο σκληρό και μπλαβί

Ζωγράφους αυτή ξεπερνάει

Τρανούς και τους καίει το πετσί.

Σώμα καλά τορνεμένο

Καμπύλες σωστές και κλωστή

Της δίνει μια φούρια και χάρη

Και δωσ’ του χορεύει αυτή.

Τι είναι;

Η

σ

β

ο

ύ

ρ

α

Έλενα Σταγκουράκη

Luz Casal - Una historia de amor

Amor, Regálame...

IDEA VILARIÑO

(1920-2009) 

εισαγωγικό σημείωμα-μετάφραση
ΕΛΕΝΑ  ΣΤΑΓΚΟΥΡΑΚΗ

             Η Ιδέα Βιλαρίνιο γεννήθηκε στο Μοντεβίδεο της Ουρουγουάης στις 18 Αυγούστου 1920. Το πολύπλευρο ταλέντο της αποτυπώθηκε στο πλήθος των ενδιαφερόντων της, καθώς και στις ποικίλες ιδιότητες κι ενασχολήσεις της. Υπήρξε ποιήτρια, κριτικός λογοτεχνίας, στιχουργός, μεταφράστρια κι εκπαιδευτικός. Δύσκολα μπορεί να πει κανείς με σιγουριά, με ποια από όλες αυτές τις ιδιότητες άσκησε η Βιλαρίνιο την πιο έντονη επιρροή. Το αστέρι της πάντως έλαμψε από νωρίς, αφού πριν καν συμπληρώσει τα τριάντα έτη ζωής διακρίθηκε σε πολλούς από τους παραπάνω τομείς.

            Ως ποιήτρια, η Βιλαρίνιο ανήκει στην ονομαζόμενη Γενιά του ’45, στην οποία ανήκει πλήθος λογοτεχνών με πιο γνωστό ίσως μεταξύ αυτών τον Μάριο Μπενεντέτι. Η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο “La suplicante” («Η ικέτις») εκδόθηκε το 1945. Εργάστηκε ως φιλόλογος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση από το 1952 έως το πραξικόπημα του 1973. Με την αποκατάσταση της δημοκρατίας, ανέλαβε την έδρα ουρουγουανής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Ουρουγουάης. Σε συνεργασία με άλλους συγγραφείς, ίδρυσε τα περιοδικά “Clinamen” («Κλίναμεν») και “Número” («Νούμερο»), ενώ συνεργάστηκε για την κυκλοφορία πολυάριθμων άλλων εκδόσεων όπως “Marcha” («Πορεία»), “La Opinión” («Η άποψη»), “Texto crítico” («Κριτικό κείμενο») κ.ά.
 

             Η Ουρουγουανή ποιήτρια έχει να επιδείξει έργο και ως στιχουργός. Δεν μπορεί να μη γίνει μνεία σε τρία δικά της τραγούδια-σταθμούς, αγαπημένα και πολυτραγουδισμένα από τους συμπατριώτες της. Πρόκειται για τα: "A una paloma" («Σε ένα περιστέρι») μελοποιημένο από τον Ντανιέλ Βιγκλιέτι), "La canción y el poema" («Το τραγούδι και το ποίημα») μελοποιημένο από τον Αλφρέδο Σιταρόσα και "Ya me voy pa la guerrilla" («Φεύγω για τη μάχη») μελοποιημένο από τους Ολιμαρένιος.
 

            Οι μεταφράσεις της, επίσης, έτυχαν ευρείας αναγνώρισης. Κάποιες από αυτές ανέβηκαν σε θεατρικές παραστάσεις στο θέατρο του Μοντεβίδεο. Περισσότερο γνωστές είναι οι μεταφράσεις της έργων του Σαίξπηρ.
 

            Η Βιλαρίνιο δεν αισθάνθηκε ποτέ την ανάγκη να επιδείξει το ταλέντο της αναδεικνύοντας το προσωπικό της έργο. Τουναντίον. Θα λέγαμε ότι η ίδια υπήρξε η χειρότερη μάνατζερ του ίδιου της του εαυτού. Τόσο λόγω της προσωπικότητας όσο και των πεποιθήσεών της, η Βιλαρίνιο αδιαφόρησε πεισματικά για μεγάλο χρονικό διάστημα απέναντι σε κάθε ευκαιρία και δυνατότητα προώθησης του ονόματος και του έργου της, παρά την προτροπή των εκδοτών της. 

            Η σιωπή ήταν η απάντηση της πιο γνωστής ίσως ποιήτριας της Ουρουγουάης και όταν της ζητούσαν λεπτομέρειες για το έργο της, τις αφορμές του ή τα πρόσωπα στα οποία απευθυνόταν ή από τα οποία εμπνέονταν. Πολύ περισσότερο, η Βιλαρίνιο σιωπούσε για ό,τι αφορούσε την προσωπική της ζωή. Φυσικό επακόλουθο αυτής της στάσης της ήταν η απόλυτη άρνησή της να παραχωρήσει συνέντευξη έως το 1997. Τότε, σε ηλικία 77 ετών, δέχτηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις που τις έθεσαν η Ροζάριο Πεϊρού και ο Πάμπλο Ρόκα και στις οποίες βασίστηκε το ντοκιμαντέρ «Ιδέα», διαθέσιμο σήμερα μόνο σε συγκεκριμένες βιβλιοθήκες.

            Παρά την εσωστρέφεια της ίδιας, στη Βιλαρίνιο απονεμήθηκαν πλήθος βραβεία και τιμές, ενώ δέχθηκε πολυάριθμες προσκλήσεις για διαλέξεις, τόσο από τη χώρα της, όσο και από το εξωτερικό. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20^ού αιώνα, το ενδιαφέρον για το έργο της εντάθηκε, έχοντας ως αποτέλεσμα να ασχοληθούν με αυτό πολλοί κριτικοί και καθηγητές του ισπανόφωνου κόσμου, αλλά και να μεταφραστεί στο εξωτερικό σε χώρες όπως η Αυστρία, η Ιταλία και οι ΗΠΑ. Σήμερα, η ποίησή της κερδίζει διαρκώς όλο και περισσότερους αναγνώστες και θιασώτες. Ιδίως στην Ουρουγουάη η λατρεία στο πρόσωπό της έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, στα όρια σχεδόν του φετίχ. Κανείς βρίσκει τους στίχους της τυπωμένους σε σελιδοδείκτες, κάρτες, έως και σε γκράφιτι στους τοίχους.

          Η Ιδέα Βιλαρίνιο πέθανε στις 28 Απριλίου 2009, σε ηλικία 89 ετών.

Χάρισέ μου εκείνους τους ουρανούς, εκείνους τους ονειρεμένους κόσμους…

Χάρισέ μου εκείνους τους ουρανούς, εκείνους τους ονειρεμένους κόσμους,

το βάρος της σιωπής, εκείνο το τόξο, εκείνη την εγκατάλειψη,

φλόγισέ μου τα χέρια,

δώσε νόημα στη ζωή μου

με το γλυκό το χάρισμα που σου ζητώ.

Δώσε μου το φως το λυπημένο, παθιασμένο και γερό

εκείνων των ουρανών των μακρινών, την αρμονία

εκείνων των κόσμων των σφαλισμένων,

δώσε μου το όριο το σιωπηρό,

το συγκρατημένο περίγραμμα εκείνων των φεγγαριών των σκιερών,

το εγγενές τραγούδι τους.

Εσύ, ο αφορισμένος, δίνεις τα πάντα,

εσύ, ο ισχυρός, ζητάς,

εσύ, ο σιωπηλός, δώσε μου το γλυκό το χάρισμα

από αυτό το μέλι το άμεσο και με νόημα κανένα.

                          *************************

Αγάπη

Αγάπη

από τη σκιά

από τον πόνο

αγάπη

σε καλώ

από την κρήνη την ασφυκτική της ανάμνησης

δίχως τίποτα να ωφελεί ούτε και να σε περιμένει.

Σε καλώ

αγάπη

όπως τη μοίρα

όπως το όνειρο

τη γαλήνη

σε καλώ

με τη φωνή

με το σώμα

με τη ζωή

με ό,τι μου ανήκει

κι ό,τι είναι των άλλων

με απόγνωση

με δίψα

με θρήνο

σαν να ήσουν αέρας

κι εγώ να πνίγομαι

σαν να ήσουν φως

κι εγώ το φως να χάνω και να χάνομαι.

Από μια νύχτα τυφλή

από τη λήθη

από τις ώρες τις κλειστές

στη μοναξιά

δίχως δάκρυα μα ούτε αγάπη

σε καλώ

όπως το Τέλος

αγάπη

όπως το Τέλος.

Από το περιοδικό Poetica (τεύχος 11, Δεκέμβριος 2009)

La caracola del amor

Giorgos Seferis 

Partida

No era otro nuestro amor

se iba regresaba y nos traía

un párpado rebajado muy lejano

una sonrisa petrificada, perdida

en la hierba de la mañana

una caracola extraña cual

nuestra alma intentó con insistencia a explicar. 

Nuestro amor no era otro palpaba

lentamente en las cosas que nos rodeaban

para explicar por qué no queremos morir

con tanta pasión.

Y si nos prendimos de caderas ajenas y si abrazamos

con toda nuestra fuerza otros cuellos

y si unimos nuestro aliento con lo

de aquella persona

y si cerramos nuestros ojos, no era otro,

sólo era esta pena profunda que nos sostengamos

dentro de la partida.

 

Traducción al español: Elena Stagkouraki

*****************

Γιώργος Σεφέρης

Φυγή

Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας
έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε
ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό
ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στο πρωινό χορτάρι
ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε
να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.

H αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε
σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν
να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε
με τόσο πάθος.

Kι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε
μ' όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες
κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα
εκείνου του ανθρώπου
κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη
μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
μέσα στη φυγή.