Από το χρέος σου είμαι ωραίος...

Κωστής Παλαμάς

Δεν ξέρω εγώ κανένα θεό Χρέος,

ένα θεό εγώ ξέρω∙ την Αγάπη.

Αγάπη, από το χρέος σου είμαι ωραίος.

Εσύ με κάνεις δούλο, εσύ σατράπη,

φτερά τα κάνεις τα σκοινιά του γάμου∙ 

πότε με δέρνεις, βέργα ενός αράπη,

πότε ανθείς, περιβόλι ολόγυρά μου.

Εσύ με τα βαθιά τα καταφρόνια

με γιομίζεις∙ πλαταίνεις την καρδιά μου,

σα θάλασσας αγέρας τα πλεμόνια.

Έρωτα εσύ, μονάρχη και γενάρχη!

Εσύ τυφλή και η Μοίρα, εσύ και η Πρόνοια.

Ό,τι δεν αγαπούμε, δεν υπάρχει.

Από τα "Σατιρικά γυμνάσματα"