Συνέντευξη στην Κάτια Παπαδοπούλου και τον Mikrocosmo

“Γυναικεία κραυγή” εντάντια στη βία

Ένα φεστιβάλ που στόχο έχει να «σπάσει» τη σιωπή γύρω από το θέμα της βίας που υφίστανται οι γυναίκες, ετοιμάζει το Διεθνές Κίνημα Ποιητριών. Μάλιστα, φέτος στην Ελλάδα θα συμμετέχουν στις «Γυναικείες Κραυγές» 41 χώρες από τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Γερμανία ως το Καζακστάν, την Τανζανία, την Ινδία…

Κ.Π.: Τι είναι το Διεθνές Φεστιβάλ «Γυναικεία Κραυγή»; Πόσα χρόνια μετράει; Ήταν μια ιδέα του Διεθνούς Κινήματος Ποιητριών;

Ε.Σ.: Όντως, το Φεστιβάλ ήταν ιδέα και πρωτοβουλία του Διεθνούς Κινήματος Ποιητριών και ξεκίνησε από τη Λατινική Αμερική, συγκεκριμένα τη Δομινικανή Δημοκρατία, το 2011. Στόχος του Φεστιβάλ είναι η ευαισθητοποίηση και η κινητοποίηση ενάντια στη βία που υφίστανται οι γυναίκες, φαινόμενο που στη Λατινική Αμερική έχει τρομακτικές διαστάσεις. Από την Αφρική και την Ασία ως την «πολιτισμένη» Δύση με το 1/3 των γυναικών να πέφτει θύμα βίας –σύμφωνα με επίσημη έρευνα της Ε.Ε.–, η έμφυλη βία είναι γεγονός, το οποίο συχνότατα συνοδεύεται από σιωπή. Σιωπή ιχθύος, θα έλεγα. Αυτήν ακριβώς τη σιωπή έρχεται να καταρρίψει το Φεστιβάλ, όχι με φωνή, αλλά με κραυγή. Με την εξωτερίκευση της βουβής κραυγής τόσων γυναικών σε όλον τον κόσμο.

Κ.Π.:Πόσες χώρες συμμετέχουν σε αυτό το φεστιβάλ;

Ε.Σ.:Το ευχάριστο είναι ότι κάθε χρονιά ο αριθμός των χωρών που συμμετέχουν αυξάνει. Φέτος συμμετέχουν 41 χώρες σε όλον τον κόσμο, από τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Γερμανία ως το Καζακστάν, την Τανζανία, την Ινδία κ.ά.

Κ.Π.:Βασικό θέμα του φεστιβάλ είναι η βία -σωματική ή ψυχολογική- στην οποία υπόκεινται οι γυναίκες, αλλά  και οι «παλαιωμένες αντιλήψεις, με θρησκευτικό ή άλλο μανδύα, που καταδικάζουν τη γυναίκα σε μια ύπαρξη αόρατη και μια ζωή αβίωτη με στέρηση πρωταρχικών δικαιωμάτων», όπως αναφέρετε στο δελτίο τύπου. Η βία είναι τελικά αήττητη; Διότι όλα αυτά τα χρόνια ο αριθμός των θυμάτων δεν μειώθηκε.

Ε.Σ.:Κακά τα ψέματα, η βία είναι έμφυτη στον άνθρωπο και σχετίζεται εν πολλοίς με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, το οποίο ενυπάρχει σε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς. Μάλιστα ο φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης πρέσβευε ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται διαρκώς σε πόλεμο, σε κατάσταση διαμάχης, και πως αυτή είναι η φυσική της συνθήκη και κατάσταση –το εξέφρασα απλουστευμένα. Ωστόσο, αν κάτι ξεχώρισε τον άνθρωπο από τα υπόλοιπα είδη του ζωικού βασιλείου, είναι ο νους του, ο εξελιγμένος του εγκέφαλος, και η δυνατότητα κριτικής σκέψης που οδήγησαν στο σχηματισμό συγκεκριμένων κοινωνικών δομών και πρακτικών. Εξάλλου, παρά τα βίαια ένστικτά του, ο άνθρωπος δεν παύει να είναι ον κοινωνικό, να έχει ανάγκη το συνάνθρωπο, το σύντροφο, το σύμμαχο. Σε αυτήν όμως την πάλη του ενστίκτου με το λόγο, έρχονται να προστεθούν στοιχεία των σημερινών κοινωνιών, όχι άλλα από το χρήμα, την ισχύ, τον ανταγωνισμό από τη μια, αλλά και τη φτώχεια, τον αναλφαβητισμό και τον πνευματικό σκοταδισμό δογμάτων από την άλλη, που κάνουν την πλάστιγγα –δυστυχώς υπερβολικά συχνά– να γέρνει προς τη μεριά της βίας, της αδικίας και της ανισότητας.Ειδικά δε σε περιβάλλοντα οξείας κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, όπως αυτό που βιώνει η χώρα μας τα τελευταία χρόνια, τα φαινόμενα βίας αυξάνονται κατακόρυφα. Με όλα αυτά θέλω να πω ότι δεν εθελοτυφλώ ούτε φαντασιώνομαι έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο. Υπάρχει επίγνωση της κατάστασης και είναι τότε ακριβώς που η οποιαδήποτε λύση και αντιμετώπιση είναι δυνατή. Όπως το μωρό μαθαίνει να περπατάει βήμα-βήμα, έτσι και οι γυναίκες π.χ. στο Μεξικό θα συνειδητοποιήσουν σιγά-σιγά ότι η απουσία του ξυλοδαρμού από το σύζυγο δεν σημαίνει την αδιαφορία του! Ίσως η Ελληνίδα καταλάβει πως η αναζήτηση βοήθειας δεν είναι ντροπή, αλλά χρέος προς τον εαυτό και τα παιδιά της! Ο Κομφούκιος έλεγε πως για να μετακινήσεις ολόκληρα βουνά ξεκινάς μεταφέροντας πετρούλες.

Κ.Π.: Η κραυγή των γυναικών που έχουν πέσει θύματα βίας, εκτιμάτε ότι είναι δυνατή ή είναι μόνο εσωτερική και δεν βγαίνει προς τα έξω;

Ε.Σ.: Παρακολουθώ στενά τα όσα συμβαίνουν σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο αναφορικά με τη βία που υφίστανται οι γυναίκες, και η δραστηριοποίησή μου δεν εξαντλείται στον ένα μήνα που λαμβάνει χώρα το Φεστιβάλ. Η εκτίμησή μου είναι ότι δυστυχώς η έμφυλη βία παραμένει εν πολλοίς ταμπού, κάτι που συμβαίνει πίσω από ερμητικά κλεισμένες πόρτες ή/και συνοδεύεται από σιωπή ενοχής (από τις γυναίκες-θύματα) ή συνενοχής (από τον περίγυρο). Από την άλλη, αναλαμβάνονται πρωτοβουλίες είτε από το κράτος είτε από μη-κυβερνητικές οργανώσεις που αυξάνουν την ευαισθητοποίηση απέναντι σε αυτό το ζήτημα. Είναι και τα ακραία περιστατικά της Ανατολής, σε Ινδία, Ιράν, Πακιστάν, ακόμη και στη γειτονική μας Τουρκία που ξεσηκώνουν διεθνή κατακραυγή και δίνουν κουράγιο. Για να απαντήσω λοιπόν με δυο λέξεις στην ερώτησή σας, θεωρώ ότι η φωνή των γυναικών που έχουν πέσει θύμα βίας είναι ακόμη αδύναμη, όμως γίνεται ολοένα ηχηρότερη. Και αυτός είναι ο στόχος μας.

Κ.Π.: Το Φεστιβάλ στην Ελλάδα θα περιλαμβάνει διάφορες εκδηλώσεις, θεατρικές παραστάσεις, προβολές ταινιών, ντοκιμαντέρ, αλλά όχι μόνο στην Αθήνα, έτσι δεν είναι;

Ε.Σ.: Πολύ σωστά. Προς τα τέλη του μήνα, δηλαδή από τις 27 ώς τις 29 Μαρτίου θα λάβουν χώρα και οι εκδηλώσεις στην Κρήτη, ενώ η παράσταση «Πνιγμονή» του Δημήτρη Καρατζιά θα παρουσιαστεί και στη Θεσσαλονίκη, στο θέατρο Αθήναιον, από τις 18 έως τις 31 του μήνα. Υπήρξε ιδιαίτερα συγκινητικό κι αισιόδοξο το ζωηρό και ειλικρινές ενδιαφέρον της γενέτειρας μου για τα δικαιώματα των γυναικών. Μάλιστα οι εκεί εκδηλώσεις, σε Χανιά και Κίσαμο, προέκυψαν από πρωτοβουλία των ντόπιων. Άνθρωποι κινητοποιήθηκαν και στήριξαν την προσπάθεια με ιδιαίτερο ζήλο, όπως η κοινωνική λειτουργός Χρυσή Πευκιανάκη, ο σκηνοθέτης Μιχάλης Βιρβιδάκης, η συγγραφέας Νίκη Τρουλλινού, ο Φιλολογικός Σύλλογος Κισάμου και τόσοι άλλοι, αλλά και ο Ιστιοπλοϊκός Όμιλος Χανίων που παραχώρησε για τους σκοπούς των εκδηλώσεων το Νεώριο Μόρο, καταπληκτικό στολίδι της πόλης. Τους είμαι ευγνώμων.

Κ.Π.: Εσείς είστε η επίσημη εκπρόσωπος του Διεθνούς Κινήματος Ποιητριών (MPI) στην Ελλάδα. Τελικά η ποίηση πώς μας βοηθά;

Ε.Σ.: Χαίρομαι γιατί η ερώτησή σας προϋποθέτει την παραδοχή ότι η ποίηση όντως βοηθά. Είναι γεγονός. Όσο για τους τρόπους, με τους οποίους το επιτυγχάνει, αυτοί ποικίλλουν. Για τον απλό αναγνώστη, η ποίηση παίζει ρόλο παραμυθητικό, δηλαδή παρηγορητικό, όταν αυτή εστιάζει στο ωραίο και υψηλό σε αντιδιαστολή με μια πραγματικότητα σκληρή και οδυνηρή. Άλλοτε παίζει ρόλο αφυπνιστικό και καθοδηγητικό, όταν, αντανακλώντας ως καθρέφτης την πραγματικότητα, παρακινεί τον αναγνώστη σε δραστηριοποίηση και ξεβόλεμα. Εξίσου διπλή είναι και η λειτουργία της ποίησης για εκείνον που τη γράφει. Αφενός τον αποφορτίζει και τον ανακουφίζει από τα βιώματα και τις σκέψεις του, αφετέρου συνιστά το ίδιο το μέσο αντίδρασης και αντίστασης. Κάποιοι για να αντιδράσουν παίρνουν πανό και κατεβαίνουν στο δρόμο, άλλοι γράφουν ποιήματα. Προσωπικά αυτά τα δύο δεν τα θεωρώ ισοδύναμα με τα σημερινά και τα ελληνικά δεδομένα, αλλά καθένας έχει τις δυνάμεις και τις αντοχές του. Από την άλλη, άνθρωποι που έγραψαν μεγάλα πολιτικά ποιήματα, όπως ο Νερούδα, ο Μπρεχτ, ο δικός μας Ρίτσος ή ο Αναγνωστάκης, εκ των πραγμάτων δεν αρκέστηκαν σε αυτό και –στην καλύτερη περίπτωση– υπέστησαν τις συνέπειες όσων έγραψαν. Γι’ αυτό και τους θαυμάζω, όπως θαυμάζω και τις compañeras μου στη Λατινική Αμερική που γράφουν για τα δικαίωματα των γυναικών και συμμετέχουν στο Φεστιβάλ διακινδυνεύοντας τη σωματική ακεραιότητα τη δική τους και των αγαπημένων τους προσώπων.

Με εκδήλωση που θα πραγματοποιεί την Παρασκευή 6 Μαρτίου  στο Ινστιτιούτο Θερβάντες ξεκινά η 5η Διεθνής Γυναικεία Κραυγή και στην Ελλάδα, με εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν σε διάφορες πόλεις μέσα στον Μάρτιο (δείτε σχετικές πληροφορίες στο πρόγραμμα εκδηλώσεων)

Πρώτη δημοσίευση: http://www.mikrocosmos.gr/elenastagkouraki/

Από την τελετή έναρξης της 5ης "Γυναικείας Κραυγής"...

Φωτογραφική κάλυψη: Άγγελος Τζιβελέκης

"Κισμέτ" - Έναρξη Γυναικείας Κραυγής στην Αθήνα...

Αύριο, 6 Μαρτίου, στο Ινστιτούτο Θερβάντες (Μητροπόλεως 23) στις 17.00 μμ:

Το 5ο Διεθνές Φεστιβάλ "Γυναικεία Κραυγή" αγκαλιάζει το ντοκυμαντέρ «Κισμέτ» της Νίνας-Μαρίας Πασχαλίδου (διάρκεια 66’).

Στη Μέση Ανατολή και τον αραβικό κόσμο, οι τουρκικές σειρές σπάνε προκαταλήψεις αιώνων και ενθαρρύνουν τις γυναίκες να αλλάξουν τη ζωή τους. Το Κισμέτ της Νίνας-Μαρίας Πασχαλίδου αποκαλύπτει πώς αυτές οι δραματικές σειρές «αιχμαλωτίζουν» το μουσουλμανικό κοινό δείχνοντας ένα μοντέρνο και απελευθερωμένο τρόπο ζωής. Προβάλλοντας πρωτόγνωρες ελευθερίες –εξωσυζυγικές σχέσεις, διαζύγια, γυναίκες που εργάζονται– σε μια περιοχή που επικρατεί η βία και η ανισότητα στις σχέσεις ανδρών και γυναικών, οι σειρές ενθαρρύνουν τις γυναίκες να μιλήσουν ανοιχτά για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.

Για την εμπειρία της με το συγκεκριμένο ντοκυμαντέρ θα μιλήσει η ίδια η σκηνοθέτις πριν την προβολή.

Αμέσως μετά (19.00 μμ) θα ακολουθήσει η επίσημη έναρξη του Φεστιβάλ στον ίδιο χώρο, με ποίηση, μουσική κ.ά.

Μην το χάσετε!

Έλενα Σταγκουράκη

"Πνιγμονή" - Ανοιχτή συζήτηση...

 

 

Την Κυριακή, 8 Μαρτίου, στο θέατρο VAULT Theatre Plus, αμέσως μετά την παράσταση "Πνιγμονή", θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση με το σκηνοθέτη της παράστασης, Δημήτρη Καρατζιά, και τις ηθοποιούς Αθηνά Τσιλύρα, Θεοδώρα Σιάρκου, Ειρήνη Σταματίου και Μελισάνθη Μαχούτ. Συντονισμός συζήτησης: Έλενα Σταγκουράκη. Ελάτε να συζητήσουμε για τη βία των γυναικών μεταξύ τους, την εθιμοτυπία της Ανατολής, τις ενδεχόμενες διεξόδους και να απευθύνετε ερωτήσεις και σχόλια στους συντελεστές. Σας περιμένουμε!

***********************************************************
 

«ΠΝΙΓΜΟΝΗ» του Δημ. Καρατζιά

Καλοκαίρι 2013, σ' ένα άγονο χωριό της Ανατολικής Τουρκίας: Υποταγμένη στις αυστηρές αρχές του Ισλάμ και την άκαμπτη ηθική ενός τόπου που υπαγορεύουν την κοινωνική θέση της γυναίκας σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, η Χαντισέ Άλντα, μετά τον θάνατο του άντρα της, επιβάλλει στις πέντε κόρες της πολύχρονο κατ' οίκον εγκλεισμό λόγω πένθους. Η αυταρχική μάνα, έχοντας στερηθεί τον έρωτα και εγκλωβισμένη σε ένα τόπο που μισεί, αρνείται να παντρέψει τις κόρες της με κάποιον από τους συγχωριανούς της, θεωρώντας τους υπαίτιους για τον άδικο λιθοβολισμό των δύο αδερφάδων της. Στο σπίτι ζουν επίσης η οικονόμος και η μητέρα της Χαντισέ. Στο νόμο που επιβάλει, μόνο η μεγαλύτερη και η μικρότερη κόρη τολμούν φανερά να αντιτεθούν. Στο σπίτι αναπτύσσονται σχέσεις ακραίου ανταγωνισμού που δεν θα μπορούσαν παρά να έχουν την τραγική κατάληξη που προοικονομείται.

ΗΜΕΡΕΣ / ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:
Σάββατο: 21:00
Κυριακή: 18:00
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 90 λεπτά

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΗΤΗΡΙΩΝ
Γενική είσοδος: 15 ευρώ
Μειωμένο: 10 ευρώ (Φοιτητές/ Μαθητές / Σπουδαστές/ Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων (ΑΣΠΕ)/ ΑμΕΑ/Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ))

Τηλέφωνα κρατήσεων: 2130356472, 6945993870

"Πνιγμονή"...

ΕΡΩΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ «ΠΝΙΓΜΟΝΗ»

Το θεατρικό έργο «Πνιγμονή» εντάσσεται στο πρόγραμμα εκδηλώσεων του 5ου Διεθνούς Φεστιβάλ «Γυναικεία Κραυγή». Σε μια μεταφορά του κλασικού έργου του Λόρκα «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» στην Ανατολή, αποτυπώνει την πνιγερή ατμόσφαιρα που βιώνουν για τους ίδιους και διαφορετικούς συνάμα λόγους οχτώ γυναίκες που ανήκουν στην ίδια οικογένεια. Συνομιλήσαμε με το συγγραφέα του έργου και σκηνοθέτη της παράστασης, Δημήτρη Καρατζιά, ο οποίος απάντησε στις ερωτήσεις μας.

Ε.Σ.: Πώς προέκυψε η ιδέα της διασκευής του έργου του Λόρκα Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα;

Δ.Κ.: Πριν δύο χρόνια, ένα δημοσίευμα έπεσε τυχαία στα χέρια μου για ένα κορίτσι 13 ετών που ο παππούς και ο πατέρας του το έθαψαν ζωντανό στο πηγάδι του σπιτιού τους στην Ανατολική Τουρκία. Το έγκλημά του ήταν ότι ένα αγόρι τής μίλησε στο δρόμο. Απλά της μίλησε. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Κι αυτό ήταν αρκετό για να προσβάλει την τιμή τής οικογένειας της, ώστε το νεαρό κορίτσι να πρέπει να τιμωρήθει παραδειγματικά. Με θάνατο. Από εκεί ξεκίνησε μία έρευνα σχετικά με τα εγκλήματα τιμής στις μουσουλμανικές χώρες. Χιλιάδες, τα καταγεγραμένα κάθε χρόνο. Νεαρά κορίτσια που χάνουν άδικα τη ζωή τους. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα για τη μεταφορά του Σπιτιού της Μπερνάρντα Άλμπα του Λόρκα από την Ισπανία του ’36 στην Ανατολική Τουρκία του 2013. Στόχος μας ουσιαστικά ήταν να δείξουμε ότι, παρά τα 80 χρόνια που πέρασαν, σε πολλές γειτονικές μας χώρες δεν έχουν αλλάξει και πολλά στο θέμα τής ισότητας των δύο φύλων και την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 


Ε.Σ.: Ποια η πρόσληψη της Πνιγμονής και ποια τα σχόλια που ακούτε από το κοινό; Συγκινείται, εξεγείρεται ή θεωρεί την υπόθεση υπερβολική και τραβηγμένη;

Δ.Κ.: Η Πνιγμονή παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στο Vault: μια παράσταση που έτυχε θερμής υποδοχής, τόσο από το κοινό, όσο από τους κριτικούς. Οι θεατές θυμώνουν, συγκινούνται και φεύγουν προβληματισμένοι, σοκαρισμένοι και συγκλονισμένοι (σύμφωνα με τα λεγόμενα τους) από την παράσταση, κάτι που σαφώς ήταν και ο στόχος της. Μακάρι να ήταν υπερβολική ή τραβηγμένη, αλλά δυστυχώς είναι αληθινή και βασισμένη σε χιλιάδες πραγματικά γεγονότα που είναι καταγεγραμμένα από διεθνείς οργανισμούς (ΟΗΕ κλπ) και δεκάδες γυναικείες οργανώσεις ανά τον κόσμο. 


Ε.Σ.: Ποιος ευθύνεται κατά τη γνώμη σας για την κατάσταση των γυναικών στον μουσουλμανικό κόσμο και στις χώρες της Ανατολής γενικότερα; Οι ίδιες φέρουν μερίδιο ευθύνης;

Δ.Κ.: Σίγουρα η θρησκεία και σαφώς και ο κοινωνικός περίγυρος. Όταν μεγαλώνεις σε μια κοινωνία, όπου η γυναίκα δεν έχει κανένα δικαίωμα και θεωρείται κτήμα του πατέρα και μετά του άνδρα της, σαφώς και δεν έχει πολλά περιθώρια για να αντιδράσει. Ειδικά όταν ο θάνατος παραμονεύει από παντού. Πόση ευθύνη άραγε θα μπορούσαμε να ριξουμε σε αυτές τις γυναίκες που δέχονται στωικά τη μοίρα τους επειδή δεν μπορούν να αντιδράσουν; Ή επειδή φοβούνται; 


Ε.Σ.: Πώς θα μπορούσε να βελτιωθεί κατά τη γνώμη σας η κατάσταση; Η Δύση θα είχε κάποιον ουσιαστικό ρόλο να παίξει;

Δ.Κ.: Μόνο μέσα από την παιδεία και την ενημέρωση. Και την κοινωνική κατακραυγή για τέτοιου είδους απεχθή εγκλήματα. 


Ε.Σ.: Στα της παράστασης τώρα: Συναντήσατε δυσκολίες ή/και προκαταλήψεις στο ανέβασμα της συγκεκριμένης παράστασης;

Δ.Κ.: Μόνο όσον αφορά τη σωστή απόδοση της ψυχολογίας αυτών των γυναικών, και εφόσον προηγήθηκε μια μεγάλη και ουσιώδης έρευνα πάνω σε αυτά τα εγκλήματα και τη ζωή των γυναικών κάτω από τέτοιες συνθήκες. Δυσκολίες όπως κάθε άλλη παράσταση, όταν θέλεις να έχεις ένα άρτιο αποτέλεσμα. 


Ε.Σ.: Πόσο εύκολη ή δύσκολη στάθηκε η καθοδήγηση των οχτώ γυναικών ηθοποιών της παράστασης, δεδομένης της πολιτισμικής απόστασης που τις χωρίζει από την κατάσταση που καλούνται να αποδώσουν; Οφείλουμε δε να ομολογήσουμε πως οι ερμηνείες τους είναι εξαιρετικές.

Δ.Κ.: Σας ευχαριστούμε πολύ. Ήμουν πολύ τυχερός γιατί είχα στα χέρια μου –πέρα από ένα δυνατό κείμενο– ένα πολύ γερό υλικό, τις ηθοποιούς, οι οποίες ήταν πολύ δοσμένες σε αυτή την παράσταση, δούλεψαν πολύ και σωστά για να βγει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Και οι ίδιες μελέτησαν και έκαναν μεγάλη έρευνα μαζί μου πριν ξεκινήσουμε τις πρόβες. Πρόβες πολλές, που κράτησαν πολύ καιρό. Και οι 8 υπέροχες αυτές γυναίκες αγάπησαν την παράσταση αυτή και της δίνονται κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη ή η τελευταία φορά που την παρουσιάζουν. 


Περισσότερα, στην ανοιχτή συζήτηση που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή, 8 Μαρτίου, στον Πολυχώρο Vault, Μελενίκου 26, στον Βοτανικό (Στάση μετρό: Κεραμεικός).

"Η ζωή της νεαρής Ελληνίδας σε καιρό κοινωνικής και οικονομικής κρίσης..."

Είσαι γυναίκα 20-35 ετών; Θέλεις να μάθει η Ευρώπη ποια είναι η καθημερινότητα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζεις στην Ελλάδα της κρίσης; Τότε σε ενδιαφέρει το παρακάτω:

Η βία που δέχεται σήμερα η γυναίκα λόγω της οικονομικής κρίσης είναι πολλαπλή: ψυχική, ηθική, συναισθηματική, οικονομική. Στόχος μας είναι η αντιμετώπισή της με κάθε μέσο, πρακτικό ή θεωρητικό.

Η Ιουλία Καζάνα, μια 32χρονη υποψήφια διδάκτωρ του Τμήματος Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Surrey (UK), την οποία γνωρίσαμε πέρυσι από το ενδιαφέρον της για τη "Γυναικεία Κραυγή", διεξάγει έρευνα με θέμα "Η ζωή της νεαρής Ελληνίδας σε καιρούς κοινωνικής και οικονομικής κρίσης". Η έρευνα αφορά γυναίκες 20-35 ετών και βασίζεται σε συνεντεύξεις με την ίδια, σε ώρα και τοποθεσία που βολεύει τις συμμετέχουσες, εντός της πόλης της Αθήνας. Η Ιουλία δεσμεύεται για την ΠΛΗΡΗ ΑΝΩΝΥΜΙΑ των συμμετεχουσών. Εμείς θα συμμετέχουμε και καλούμε όσες ενδιαφέρονται να επικοινωνήσουν με την ίδια στο τηλέφωνο 6949 22 69 09 ή στην ηλεκτρονική διεύθυνση kazanajulia@gmail.com.

Ας ακουστεί ποια είναι η καθημερινότητα και η αλήθεια μας!
Ας κινητοποιηθούμε!

Το νησί των σκλάβων

                       της ΕΛΕΝΑΣ ΣΤΑΓΚΟΥΡΑΚΗ 

Κάνουν τα ράσα τον παπά; 

«Το νησί των σκλάβων»
του Μαριβώ,
σκην. Μαριάννα Κάλμπαρη,
Θέατρο Τέχνης
Ιανουάριος 2015

Στο νησί των σκλάβων, όπου καταλήγουν ναυαγοί δύο αριστοκράτες και οι δυο δούλοι τους, τα πρόσωπα καλούνται να ανταλλάξουν ρόλους, με στόχο το συνετισμό των κυρίων και την ανεξαρτησία των σκλάβων. Αλλάζοντας όμως ρούχα, οι χαρακτήρες αδυνατούν να αλλάξουν ουσιαστικά και ρόλους.

Και ενώ το έργο του Μαριβώ που πρωτοπαρουσιάστηκε στα 1700 τείνει μάλλον να τονίζει την όμορφη, αισιόδοξη και ουμανιστική ανωτερότητα των σκλάβων, βάσει της οποίας δεν μπορούν ούτε και θέλουν να βασανίζουν και να εκμεταλλεύονται επ’ αόριστον τους κυρίους τους, η σκηνοθεσία της Κάλμπαρη έρχεται με τις ενέσεις μοντερνικότητας και μεταφοράς στο σήμερα να μιλήσει για τη ρεαλιστική και σκληρή πλευρά των πραγμάτων (πάντα με ένα πικρό χαμόγελο και την ψευδαίσθηση αισιοδοξίας): ο Ιφικράτης βιάζεται να ασκήσει πάλι βία και να πάρει το όπλο στο χέρι εις βάρος του σκλάβου του Αρλεκίνου, ενώ η Ευφροσύνη γίνεται και πάλι ματαιόδοξη και φιλάρεσκη. Λίγο πριν την αυλαία, βουτούν κυριολεκτικά και οι τέσσερις, κύριοι και δούλοι, για να πιάσουν το όπλο που ξεγλίστρησε από τα χέρια του Ιφικράτη, κάτι που παραπέμπει ευθέως στην πάλη των τάξεων μεταξύ τους, φαινόμενο πανάρχαιο, ανθρώπινο και αναπόφευκτο. Πικρό έρχεται το συμπέρασμα πως οι άρχοντες θα παραμένουν πάντα άρχοντες, ανεπίδεκτοι βελτιώσεως, τη στιγμή που οι σκλάβοι θα είναι εσαεί καταδικασμένοι -από τον ίδιο τον εαυτό τους- σε σκλαβιά. Μήπως αυτή δεν είναι και η στάση του ΚΚΕ, το οποίο, ενώ θεωρητικά στηρίζει και μάχεται για τα δικαιώματα των αδύναμων, στην πράξη αρνείται κατηγορηματικά να παίξει ενεργό ρόλο στη διεκδίκησή τους;

Θαυμάσια η σκηνοθετική απόδοση της Κάλμπαρη, η οποία όχι μόνο φρόντισε για μια δεμένη και ρέουσα αφήγηση, αλλά ανέδειξε και τις υποκριτικές δυνατότητες των ηθοποιών. Αν και στο έργο οι γυναίκες δέχτηκαν σε μεγαλύτερο βαθμό κριτική, λόγω αφενός της ωραιοπάθειας και των τεχνασμάτων τους, αφετέρου της αναλγησίας και της σκληρότητάς τους, στην παράσταση ήταν οι γυναικείοι ρόλοι εκείνοι που έκλεψαν τις εντυπώσεις. Δίκαιη εξισορρόπηση. Από τη μια μεριά μια απολαυστική Βίκυ Βολιώτη ως αυτάρεσκη ντίβα, παραπονεμένο παιδί και αβοήθητη γυναίκα, από την άλλη μεριά μια Ιωάννα Παππά που για πρώτη φορά μάς πείθει με την ερμηνεία της, μια ερμηνεία που προσφέρει αληθινή συγκίνηση και συναίσθημα.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια του Κωνσταντίνου Ζαμάνη εξαιρετικά. Αυτό το πολύχρωμο συνονθύλευμα ρούχων στη σκηνή, το οποίο επιπλέον πολλαπλασιαζόταν με τους καθρέφτες, όχι μόνο δεν εμπόδιζε την εστίαση στην αφήγηση, αλλά αντιθέτως αποδείκνυε κατηγορηματικά την ένταση της σκηνοθεσίας. Ομοίως ταιριαστή η μουσική επιμέλεια του Νέστορα Κοψιδά, η οποία επέτρεπε την απαραίτητη αποφόρτιση.

Το μόνο σίγουρο είναι πως «η κοινωνική θέση συνιστά δοκιμασία». Μπορεί η Τύχη να την καθορίζει για κάθε άνθρωπο, ωστόσο φέρει ο ίδιος την ευθύνη για τη λειτουργία του και τη συμπεριφορά του μέσα σε αυτήν. Έτσι, είναι δυνατόν ο μεγαλύτερος άρχοντας να είναι ο θλιβερότερος δούλος και ο ταπεινότερος δούλος να είναι ο πιο μεγαλόψυχος άρχοντας.

Έλενα Σταγκουράκη 

Αθήνα, 1.2.2015

Πρώτη δημοσίευση: Περιοδικό "Νέο Πλανόδιον" (http://neoplanodion.gr/2015/02/01/%CF%84%CE%BF-%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%AF-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%83%CE%BA%CE%BB%CE%AC%CE%B2%CF%89%CE%BD/)

Η "Πνιγμονή" στο 5ο Διεθνές Φεστιβάλ "Γυναικεία Κραυγή"

Η "5η Γυναικεία Κραυγή" αγκαλιάζει την "ΠΝΙΓΜΟΝΗ" του Δημήτρη Καρατζιά, 1-18 Μαρτίου.

"Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα" μεταφέρεται σ' ένα άγονο χωριό της Ανατολικής Τουρκίας και στο 2013: Υποταγμένη στις αυστηρές αρχές του Ισλάμ και την άκαμπτη ηθική ενός τόπου που υπαγορεύουν την κοινωνική θέση της γυναίκας σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, η Χαντισέ Άλντα, μετά τον θάνατο του άντρα της, επιβάλλει στις πέντε κόρες της πολύχρονο κατ' οίκον εγκλεισμό λόγω πένθους. Η αυταρχική μάνα, έχοντας στερηθεί τον έρωτα και εγκλωβισμένη σε ένα τόπο που μισεί, αρνείται να παντρέψει τις κόρες της με κάποιον από τους συγχωριανούς της, θεωρώντας τους υπαίτιους για τον άδικο λιθοβολισμό των δύο αδερφάδων της. Στο σπίτι ζουν επίσης η οικονόμος και η μητέρα της Χαντισέ. Στο νόμο που επιβάλει, μόνο η μεγαλύτερη και η μικρότερη κόρη τολμούν φανερά να αντιτεθούν. Στο σπίτι αναπτύσσονται σχέσεις ακραίου ανταγωνισμού που δεν θα μπορούσαν παρά να έχουν την τραγική κατάληξη που προοικονομείται.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Κειμένο / σκηνοθεσία: Δημήτρης Καρατζιάς
Βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Κολλά
Πρωτότυπη μουσική σύνθ.: Μάνος Αντωνιάδης
Σκηνικά/ Κοστούμια: Σίμος Παπαναστασόπουλος
Φωτισμοί: Βαγγέλης Μούντριχας
Επιμέλεια κίνησης: Βιβή Ρωμανά
Φωτογραφίες / teaser: Βασίλης Μεντόγιαννης (UFRteam)
Παραγωγή: Καλλιτεχνικές Επιχειρήσεις “BackUp”

ΔΙΑΝΟΜΗ:
Αθηνά Τσιλύρα (Χαντισέ Άλντα / Μπερνάρντα Άλμπα)
Γιάννα Σταυράκη (Ζαφίρα / Μαρία Χοσέφα)
Θεοδώρα Σιάρκου (Ουλβιγιέ / Πόνθια)
Κική Μαυρίδου (Νουράν / Αγγούστιας)
Αλεξάνδρα Ούστα (Φαντιμά / Μαγκνταλένα)
Νίκη Αναστασίου (Αΐσα / Αμέλια)
Ειρήνη Σταματίου (Γιαγκμούρ / Μαρτύριο)
Μελισάνθη Μαχούτ (Νάσμα / Αντέλα)

ΗΜΕΡΕΣ / ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:
Παρασκευή: 21:00
Σάββατο: 21:00
Κυριακή: 18:00
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 90 λεπτά

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΗΤΗΡΙΩΝ
Γενική είσοδος: 15 ευρώ
Μειωμένο: 10 ευρώ (Φοιτητές/ Μαθητές / Σπουδαστές/ Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων (ΑΣΠΕ)/ ΑμΕΑ/Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ))

Πολυχώρος Vault, Μελενίκου 26, Βοτανικός
Τηλέφωνα κρατήσεων: 2130356472, 6945993870

Once the sea...

George Sarantaris

Once the sea...

Once the sea had lifted us upon its wings

It was with it that we submerged into sleep

It was with it that we fished birds in the air

At daytime we would swim amid colors and cries

At dusk we would lie under the trees and clouds

At night we would wake up to sing

The weather was then all gust and blast and gale

And only afterwards was it calm

But we headed all the same with no one stopping us

To give and take joy

The universe was leading us from the rocks up to the mountains

And when the sea was absent, God was close

Translated by: Elena Stagkouraki 

**********************

Γιώργος Σαραντάρης

Άλλοτε η θάλασσα...

Άλλοτε η θάλασσα μας είχε σηκώσει στα φτερά της
Μαζί της κατεβαίναμε στον ύπνο
Μαζί της ψαρεύαμε τα πουλιά στον αγέρα
Τις ημέρες κολυμπούσαμε μέσα στις φωνές και τα χρώματα
Τα βράδια ξαπλώναμε κάτω απ᾿ τα δέντρα και τα σύννεφα
Τις νύχτες ξυπνούσαμε για να τραγουδήσουμε
Ήταν τότε ο καιρός τρικυμία χαλασμός κόσμου
Και μονάχα ύστερα ησυχία
Αλλά εμείς πηγαίναμε χωρίς να μας εμποδίζει κανείς
Να σκορπάμε και να παίρνουμε χαρά
Από τους βράχους ως τα βουνά μας οδηγούσε ο Γαλαξίας
Και όταν έλειπε η θάλασσα ήταν κοντά ο Θεός

Μας φοβούνται...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τάσος Λειβαδίτης

Αυτό το αστέρι είναι για όλους

IV

Ναὶ ἀγαπημένη μου,
ἐμεῖς γι᾿ αὐτὰ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε
γιὰ νὰ μποροῦμε νά ῾χουμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ
ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ
ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.
Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν
ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε

Ὅμως αὐτοὶ σπᾶνε τὶς πόρτες μας
πατᾶνε πάνω στὸν ἔρωτά μας.
Πρὶν ποῦμε τὸ τραγούδι μας
μᾶς σκοτώνουν.

Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.
Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε
φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε
φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας μας καὶ τὸ ἀλφαβητάρι τοῦ παιδιοῦ μας
φοβοῦνται τὰ χέρια σου ποὺ ξέρουν νὰ ἀγγαλιάζουν τόσο τρυφερὰ
καὶ νὰ μοχτοῦν τόσο ἀντρίκια
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ λέμε οἱ δυό μας μὲ φωνὴ χαμηλωμένη
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ θὰ λέμε αὔριο ὅλοι μαζὶ
μᾶς φοβοῦνται, ἀγάπη μου, καὶ ὅταν μᾶς σκοτώνουν
νεκροὺς μᾶς φοβοῦνται πιὸ πολύ.

Να τ' ακούσει ο χρόνος...

 

 

 

 

 

 

 

Τάσος Λειβαδίτης

Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας

V

Θά ῾θελᾳ νὰ φωνάξω τ᾿ ὄνομά σου, ἀγάπη, μ᾿ ὅλη μου τὴν δύναμη.
Νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ χτίστες ἀπ᾿ τὶς σκαλωσιὲς καὶ νὰ φιλιοῦνται μὲ τὸν ἥλιο
νὰ τὸ μάθουν στὰ καράβια οἱ θερμαστὲς καὶ ν᾿ ἀνασάνουν ὅλα τὰ τριαντάφυλλα
νὰ τ᾿ ἀκούσει ἡ ἄνοιξη καὶ νά ῾ρχεται πιὸ γρήγορα
νὰ τὸ μάθουν τὰ παιδιὰ γιὰ νὰ μὴν φοβοῦνται τὸ σκοτάδι,
νὰ τὸ λένε τὰ καλάμια στὶς ἀκροποταμιές, τὰ τρυγόνια πάνω στοὺς φράχτες
νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ πρωτεύουσες τοῦ κόσμου καὶ νὰ τὸ ξαναποῦνε μ ὅλες τὶς καμπάνες τους
νὰ τὸ κουβεντιάζουνε τὰ βράδια οἱ πλύστρες χαϊδεύοντας τὰ πρησμένα χέρια τους.

Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ
ποὺ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο
καμιὰ ἐλπίδα πιὰ νὰ μὴν πεθάνει.

Νὰ τ᾿ ἀκούσει ὁ χρόνος καὶ νὰ μὴν σ᾿ ἀγγίξει, ἀγάπη μου, ποτέ.

«Ιμμάνουελ Καντ»

Ολόκληρος ο κόσμος του Μπέρνχαρντ σε μια παράσταση

της ΕΛΕΝΑΣ ΣΤΑΓΚΟΥΡΑΚΗ

                     

                      «Ιμμάνουελ Καντ»
                      του Τόμας Μπέρνχαρντ,
                      σκην. Γιάννος Περλέγκας,
                      Θέατρο Τέχνης
                      Φεβρουάριος 2015

«Τα διαφωτισμένα μυαλά δεν διαφωτίζουν» -είναι γεγονός!- και «όσοι είναι να μιλήσουν, δεν μιλάνε». Είμαστε, ωστόσο, βέβαιοι πως οι αδιαφώτιστοι επιθυμούν το διαφωτισμό, οι κωφοί την ακοή και οι τυφλοί την όραση; Την απάντηση τη δίνει και πάλι ο Μπέρνχαρντ: το ζητούμενο από τον καιρό του Διαφωτισμού έχει αλλάξει.

Ο «Ιμμανουέλ Καντ», κωμωδία γραμμένη το 1978 -αν και στην περίπτωση του Μπέρνχαρντ ο όρος ‘κωμωδία’ μοιάζει πολύ λίγος ή επιφανειακός- συνιστά περίληψη τόσο της κοινωνίας και του σύγχρονου κόσμου της διανόησης, όσο και της κοσμοαντίληψης του ίδιου του συγγραφέα. Και τι δεν καυτηριάζει ο μεμψίμοιρος Μπέρνχαρντ, και τι δε συνιστά αντικείμενο σαρκασμού του: η τύφλωση των πνευματικών ανθρώπων, η αφέλεια και δουλοπρέπεια του κόσμου, η έπαρση της τέχνης, η αλαζονεία του χρήματος, η βαναυσότητα του δυνατού απέναντι στον αδύναμο, το ψέμα της ηθικής, ο καταστροφικός συχνά ρόλος των γονέων, συνεπικουρούμενος από εκείνον της Εκκλησίας και του σχολείου, η αδυναμία του ατόμου να προστατευτεί, μια ανθρωπότητα υπό καθεστώς τρόμου, η ανυπαρξία της ατομικής ελευθερίας, η αναζήτηση του εαυτού, το τίμημα που καλείται να πληρώσει καθένας, εν τέλει: η εξύψωση του κενού. Από τα βέλη του συγγραφέα δεν ξεφεύγουν ούτε οι ΗΠΑ, με έξοχα ειρωνικές φράσεις όπως: «Σε πολλά βάσανα βάζει τέλος η Αμερική» ή «Η Αμερική τραβάει σαν μαγνήτης όλους τους αρρώστους». Έτσι, στο έργο αυτό, με τον έντονο -κάποτε- αυτοβιογραφικό χαρακτήρα, το κοινό συναντά το συγγραφέα που αγαπά να μισεί.

Το έργο ανεβαίνει για πρώτη φορά σε ελληνική σκηνή, σε συμπαραγωγή με το Θέατρο Τέχνης, αλλά αυτή δεν είναι η μόνη πρωτιά. Πρώτη είναι και η φορά που ο Γιάννος Περλέγκας υπογράφει σκηνοθέσια, εν προκειμένω μια σκηνοθεσία που προδίδει αγάπη και φροντίδα για τον Μπέρνχαρντ και τον κόσμο του. Με μια αφήγηση πλούσια και πολυεπίπεδη, επιτρέπει στο έργο όχι μόνο να ακουστεί, αλλά και να κυριαρχήσει. Δεδομένης της απαιτητικότητας του κειμένου, λόγω της διαρκούς επανάληψης μοτίβων, αλλά και των συχνά ανακόλουθων στιχομυθιών, η παράσταση συνιστά στοίχημα, το οποίο ο Περλέγκας κερδίζει, όχι ωστόσο απολύτως αλώβητος: δεν αποφεύγεται ένας πλατειασμός στο πρώτο μέρος, όπου ο ρυθμός θα έπρεπε να είναι γοργότερος, αντίστοιχος του δεύτερου μέρους. Αχρείαστος είναι και ο επεξηγηματικός επίλογος, ο οποίος αποκρυσταλλώνει ιδέες που αναλογούν στο θεατή να εξαγάγει, και συνιστά ταυτόχρονα επανάληψη μιας δεδομένης -σήμερα- κοινοτοπίας: ο καθείς και οι πληγές του.

Οι ηθοποιοί πλαισίωνουν ζεστά την παράσταση, με κάποιους να προδίδουν αμηχανία, όπως η Σύρμω Κεκέ στο ρόλο της κυρίας Καντ και ο Χρήστος Μαλάκης στο ρόλο του Έρνστ Λούντβιχ, άλλους όμως να λάμπουν, όπως η Κατερίνα Λυπηρίδου στο ρόλο της εκατομμυριούχου και ο Γιάννης Καπελέρης στο ρόλο του συλλέκτη έργων τέχνης. Ο Μάκης Παπαδημητρίου στον πρωταγωνιστικό ρόλο μάς άφησε αμφίθυμους.

Τα σκηνικά των Χριστίνα Κάλμπαρη και Αττάρτ Βίλλυ γοητευτικά, συνδυάζοντας τη λιτότητα και συμβολικότητα της σκηνής με το βάρος και την επιβλητικότητα της γαλαρίας. Δωρικά στιβαρή η μουσική του Σελαμσή σε εκτέλεση του Περλέγκα.

«Η ανθρωπότητα δεν τρέμει τίποτε περισσότερο από τον ίδιο της τον εαυτό». Ομοίως είχε εκφραστεί ο συμπατριώτης του Μπέρνχαρντ, Λούντβιχ Βίττγκενστάιν: «Η κόλαση δεν είναι οι άλλοι, είναι ο ευατός σου», κάτι που δεν ισχύει για την παράσταση στη Φρυνίχου. Με ένα τέτοιο επίτευγμα, υπό τις δεδομένες μάλιστα συνθήκες, δεν μπορεί κανείς, παρά να είναι υπερήφανος. Εν αναμονή μιας ανάλογης συνέχειας,

Έλενα Σταγκουράκη
Αθήνα, 8/3/2015

Πρώτη δημοσίευση: Περιοδικό "Νέο Πλανόδιον" (http://neoplanodion.gr/2015/02/08/%CE%B9%CE%BC%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%B5%CE%BB-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%84-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CF%8C%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CF%80%CE%AD%CF%81%CE%BD%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%BD%CF%84/)

Σε περιμένω παντού - Te estoy esperando...

 



















 Tasos Livaditis

 Te estoy esperando por todos los lados

Y si viene el momento mi amor en que debamos separarnos
que no pierdas tu coraje.
La virtud más grande del hombre es tener un corazón,
aunque la aún más grande sea
dejar el corazón al lado cuando se exige.

Mañana leerán de nuestro amor los niños en la escuela,
junto con los nombres de estrellas y los deberes de los compañeros.
Si me regalaran una eternidad sin ti,
preferiría un solo instante a tu lado.

Recordaré para siempre tus ojos, ardientes y grandes,
como dos noches de amor en medio de una guerra civil.

Ay, sí, se me olvidó decirte que las espigas son infinitas y de oro porque te amo.

Cierra la casa. Dale la llave a una vecina y vete. Vete adonde en las familias
se reparte un pan en ocho trozos o adonde se desliga la gran sombra
de los matados a disparos. En cualquier sitio de esta tierra, a cualquier hora,
ahí donde los hombres luchan y se mueren por un mundo nuevo…
justo ahí te esperaré mi amor!


Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη

******************************

Τάσος Λειβαδίτης

Σὲ περιμένω παντοῦ

Κι ἂν ἔρθει κάποτε ἡ στιγμὴ νὰ χωριστοῦμε, ἀγάπη μου,
μὴ χάσεις τὸ θάρρος σου.
Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά.
Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται
νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του.

Τὴν ἀγάπη μας αὔριο, θὰ τὴ διαβάζουν τὰ παιδιὰ στὰ σχολικὰ βιβλία, πλάι στὰ ὀνόματα τῶν ἄστρων καὶ τὰ καθήκοντα τῶν συντρόφων.
Ἂν μοῦ χάριζαν ὅλη τὴν αἰωνιότητα χωρὶς ἐσένα,
θὰ προτιμοῦσα μιὰ μικρὴ στιγμὴ πλάι σου.

Θὰ θυμᾶμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερὰ καὶ μεγάλα,
σὰ δύο νύχτες ἔρωτα, μὲς στὸν ἐμφύλιο πόλεμο.

Ἄ! ναί, ξέχασα νὰ σοῦ πῶ, πὼς τὰ στάχυα εἶναι χρυσὰ κι ἀπέραντα, γιατὶ σ᾿ ἀγαπῶ.

Κλεῖσε τὸ σπίτι. Δῶσε σὲ μιὰ γειτόνισσα τὸ κλειδὶ καὶ προχώρα. Ἐκεῖ ποὺ οἱ φαμίλιες μοιράζονται ἕνα ψωμὶ στὰ ὀκτώ, ἐκεῖ ποὺ κατρακυλάει ὁ μεγάλος ἴσκιος τῶν ντουφεκισμένων. Σ᾿ ὅποιο μέρος τῆς γῆς, σ᾿ ὅποια ὥρα,
ἐκεῖ ποὺ πολεμᾶνε καὶ πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι γιὰ ἕνα καινούργιο κόσμο... ἐκεῖ θὰ σὲ περιμένω, ἀγάπη μου!