Τ' 'Αη Γιωρκού... (Παραδοσιακό της Κύπρου)

Δευτέρα ήτουν της Καθαράς που κάμνουν την νομάδαν
Μες το καράβιν έμπηκεν την πρώτην εφτομάδαν
Τζαι τρεις ημέρες έκαμεν να ρέξει το Βερούτιν
Ψουμίν, νερόν εν εβρέθηκεν μεσά στην χώραν τούτην

Ψουμίν νερόν είχεν πολλύν κατω μακρά στο πλάτος
Τζειμέσα εκατώκησεν ένας μεάλος δράκος
Τζαι δεν τ' αφήνει το νερόν στην χώραν τους να πάει
Ταΐνιν του εκάμνασιν 'π' οναν παιδίν να φάει
Να ξαπολύσει το νερό, στην χώραν για να πάει

Άλλοι είχαν έξι και οκτώ τζι επέμπαν του τον έναν
τζι ήρτεν γυριν τ' αφέντη μας, τ' αφέντη βασιλέα
Είχεν μιαν κόρην μοναχήν τζι είχεν να την παντρέψει
Θέλοντας τζαι μη θέλοντας του δράκου να την πέψει.

Παντήσκει κόρη εν άγιος, Χριστός τζι απάκουσεν την
Τον Άη Γιώρκην να σου τον 'που πάνω κατεβαίνει
τζαι με την σέλλαν την γρουσήν τζαι το γρουσόν αππάριν

Στέκεται συλλοΐζεται πώς να την σιαιρετήσει
-Για να την πω μουσκοκαρκιά, μουσκοκαρκιά έσιει κλώνους
Για να την πω τρανταφυλλιά, τρανταφυλλιά έσιει αγκάθια
Άτε ας τη σιαιρετήσουμε σαν σιαιρετούμεν πάντα

-Ώρα καλή σου λυερή, ώρα καλή τζαι γειά σου
Μουσκούς τζαι ροδοστέμματα στα καμαρόφρυα σου
τζι είντα γυρεύκεις Λυερή στου δράκου το πηγάδιν
Του δράκοντα του πονηρού, να βκεί τζαι να σε φάει

-Αφέντη μου τα πάθη μας να σου τα πω δεν φτάνω
Άθρωποι 'που την πείναν τους τρώσιν ένας τον άλλον
Έτσι έθελεν η τύχη μου, έτσι ήτουν το γραφτό μου
Μες στην τζοιλιάν του δράκοντα να κάμω το θαφκειόν μου

Να σου ποτζεί τον δράκοντα 'που κάτω τζι ανεβαίνει
τζι όταν τους είδε τζι ήταν τρεις κρυφές χαρές παθαίνει
-Μπουκκωμαν τρώω τον άδρωπον, το γιομαν την κοπέλλαν
τζαι ως τα λιοβουττήματα άππαρον με την σέλλαν

Μιαν χατζιαρκάν του χάρισεν τζι η πόλις ούλλη εσείστην
τζαι το σκαμνίν του βασιλιά έππεσεν τζι ετσακκίστην
Βκάλλει 'που το δισσάτζιν του μεάλον αλυσίδιν
τζι έπκιασεν τζι εχαλίνωσεν τζειν' το μεάλον φίδιν

-Τράβα το κόρη λυερή στην χώραν να το πάρεις
Για να το δουν αβάφτιστοι να παν να βαφτιστούσιν
Για να το δουν απίστευτοι να παν να πιστευτούσιν

Άνταν τους βλέπει ο βασιλιάς κρυφές χαρές παθθαίνει
-Ποιός ειν' αυτός που μου 'καμεν τούτην την καλοσύνην
Να δώκω το βασίλειον μου τζι ούλλον τον θησαυρόν μου
Να δώκω τζαι την κόρην μου τζαι να γενεί γαμπρός μου

Τζι επολοήθην Άγιος τζαι λέει τζαι λαλεί του
-Έν θέλω το βασίλειον σου μήτε τον θησαυρόν σου
Μιαν εκκλησιάν να χτίσετε, μνήμην τ' Άη Γιωργίου
Που έρκεται η μέρα του κοστρείς του Απριλλίου
Που έρκεται η μέρα του κοστρείς του Απριλλίου

Σ' ένα τοπίο σαστισμένο που γέρνει στο τουρκομπαρόκ...

Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της
ή τα δαγκώνει στο λαιμό,
πριν όμως με κατασπαράξει
εγώ στο στόμα της θα μπω.

Για να ξορκίσω ό,τι φοβάμαι
και ν’ αγαπήσω ό,τι μισώ
στο βουητό των συνθημάτων
εγώ θα σύρω τον χορό.

Βυζάκια έξω λοιπόν,
γοργόνα τέτοιων καιρών,
στο χάος που μας ενώνει.
Ρωτώ και ξαναρωτώ
αυτόν τον λογαριασμό
στο τέλος ποιος τον πληρώνει.

Σ’ ένα τοπίο σαστισμένο
που γέρνει στο τουρκομπαρόκ,
το στυλ μωρό μου είναι χαμένο,
τι κι αν εσύ δηλώνεις ροκ.

Καθένας λέει ό,τι θέλει
και βέβαια κάνει ό,τι μπορεί,
και αν πληρώσει και τα τέλη
μπορεί ακόμα και να πει:

Βυζάκια έξω λοιπόν,
γοργόνα τέτοιων καιρών,
στο χάος που μας ενώνει.
Ρωτώ και ξαναρωτώ
αυτόν τον λογαριασμό
στο τέλος ποιος τον πληρώνει.

Με χάρη πείσμα και μανία
και δίχως δίχτυ στο κενό,
άμα χαθεί η ισορροπία
να πέσω και να το χαρώ.

Να ξεχρεώσω για εδώ κάτω
που είναι το τίμημα σκληρό.
Στης τρέλας μου το πάνω κάτω
άλλα θα χάσω, άλλα θα βρω.

Βυζάκια έξω λοιπόν
γοργόνα τέτοιων καιρών,
η βάρκα δίχως τιμόνι.
Δεν είναι για διακοπές,
είναι ένα σήμα S.O.S.
στο χάος που μας ενώνει.

Έλα ν' αλλάξουμε καρδιές... (Ρόζα Εσκενάζυ, "Κατηφές")

Που όλο ψάχνω στα σκοτάδια...

Πού να 'ξερα πως θα με βρει ένα μνημόνιο...

Κράτα με να σε κρατώ, ΙΙΙ...

Κράτα με να σε κρατώ, ΙΙ...

Επανήλθαμε!

 "Στην κορφή του Ψηλορείτη με παράπονο θωρώ

και με δάκρυα την Κρήτη φεύγω κι αποχαιρετώ"

(από την πρωτότυπη εκδοχή του Μουντάκη)

Σήμερα έχει την τιμητική της...

Κι αλίμονό σου...

Όταν γεννιέται ο άνθρωπος, ένας καημός γεννιέται...

Τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα...

Την κοπελιά μου...

Το κορίτσι...

Για τον ακορντεονίστα...

Με υπέροχον καιρόν...

Τα ένδοξα Παρίσια...

Κατακόκκινη, βελούδινη φωτιά...

Μεθεορτίως...

 

ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ:

Υπέροχη φωνή, μελωδική μουσική σύνθεση, στιχουργία με λόγο ύπαρξης, και μια προσωπικότητα με έντονες μουσικές ανησυχίες, συνοδευόμενες από ανάλογες δισκογραφικές και συναυλιακές προσπάθειες. 

Ωστόσο, ένας μουσικός, που στις ζωντανές εμφανίσεις του τελευταία προσπαθεί να πείσει για κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που είναι, με υπερβολές σε ήχους ηλεκτρονικούς και ροκ. Μα αν ένα τραγούδι χαρακτηρίζεται διαχρονικό, είναι ακριβώς γιατί αγαπιέται από το κοινό κι αντέχει στο χρόνο, ως έχει. Γιατί να παρουσιαστεί ως κάτι άλλο, διαφορετικό; Προς τι "Η αγορά του Αλ Χαλίλι" και το μεσαιωνικό κυπριακό τραγούδι του "Αϊ Γιωργιού" να έχουν ροκ χροιά κι αντίστοιχα φλύαρα ιντερμέδια;

Μαζί λοιπόν με την επιδοκιμασία και τις ευχές, και η προτροπή προς...συνέπεια!

Ε.Σ.

Αθήνα, 6/9/2011

Μες στις αφρόσκονες και τα φύκια...

 

Επανήλθαμε και... 

σιγά σιγά βρίσκουμε και πάλι τους ρυθμούς μας!