Των εραστών τα μάτια είναι πάντα σα βροχή... (2)

 

Ερωτικά επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας

Αδέσποτο

― Γεια σου, κοριτσάκι.

― Γεια σου κι εσένα, φίλε.

― Ποια 'ν' αυτή που πάει μπροστά;

― Και σένα τι σε νοιάζει;

― Έχω λόγο που ρωτώ.

― Η αφέντρα μας είναι.

― Να ελπίζω ή όχι;

― Θέλεις κάτι, δηλαδή;

― Μια νύχτα μόνο.

― Και δίνεις τι;

― Χρυσάφι.

― Ωραία! Πόσο;

― Να, δες, τόσο!

― Άσε, δε γίνεται!

*****************

Μακηδόνιος Υπατικός

"Τα λέμε αύριο", μου λες, "αύριο",

μα αυτό το αύριο πού' ν' το; Δεν έρχεται

η μία αναβολή έπεται της άλλης!

Τέτοια λόγια χαρίζεις, άδωρη, οληώρα

σ' αυτόν που σε ποθεί... ενώ... ενώ στους άλλους...

σ' όλους δεν προφταίνεις να κάνεις δώρα!

Τον πιστό σου άνθρωπο -εμένα-

τον πιστό σου τον περιφρονείς τον φίλο,

κι από ψωριάρη χειρότερα τον έχεις

σκύλο, "Τα λέμε το βραδάκι",

μου λες· "το βραδάκι τα λέμε".

Το βραδάκι, ναι, μα πες μου αλήθεια εσύ

των γυναικών το βραδάκι αλήθεια τι είναι...

Γεράματα είναι -να σου το πω εγώ-

γεράματα γιομάτα αμέτρητες ρυτίδες...

********************

Μακηδόνιος Υπατικός

Μιαν ωραία εσπέρα ήρθες στο σπίτι μου... -πού να τολμήσω

ο δόλιος να ελπίσω εγώ τέτοιαν ευτυχία... τόσο που σε ποθούσα!

Ένιωσες, φαίνεται, τον πόθο πού 'τρωγε, καλή, τα σπλάχνα μου

κι ήρθες εδώ να μου σαλέψουν τα φτωχά μυαλά

και να μου θαμπωθεί η φαντασία μου όλη

και να τρομάξω, ο καημένος... -να μην ξέρω πια τι κάνω.

Ίσαμε τ' άπατα των βυθών της σειέται μου η καρδιά

και η ψυχή μου στα κύματα θαλασσοπνίγεται της Κύπρης.

Στη στεριά -αχ- έχω τώρα καταντήσει ναυαγός

και θέλω κάτι να κάνεις, σε παρακαλώ, για να με σώσεις:

δέξου με, κόρη καλή, και δέσε με ξανά μες στο λιμάνι σου,

για να 'χω αραξοβόλι. 

Απόδοση στη νέα ελληνική: Γιώργος Κεντρωτής

Είλωτα αυτόκλητο κι αυτόβουλον...

 

 Παλατινή ανθολογία

ΡΟΥΦΙΝΟΥ

Πού είναι ο Πραξιτέλης; Πού είναι του Πολύκλειτου το χέρι

που κάποτε τόση πνοή στην τέχνη είχε χαρίσει;

Ποιος τώρα της Μελίτης τα ευώδη μαλλιά, ποιος τον λαμπρό της

λαιμό, τα πύρινά της μάτια ποιος θα απεικονίσει;

Πού είναι οι γλύπτες, πού είναι οι λιθοξόοι; Στο κάλλος το δικός της, 

σαν σε άγαλμα θεού, βάθρο μόνο ναός προσφέρει.

***

ΑΛΚΑΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΣΣΗΝΙΟΥ

Μισώ τον Έρωτα. Γιατί ο σκληρός δεν πάει να κυνηγήσει

αγρίμια, παρά την καρδιά μου επίμονα τοξεύει;

Ποιο το όφελος ο θεός τον άνθρωπο να καίει; Μήπως πιστεύει,

ότι, αν με εξοντώσει, έπαθλο μέγα θα κερδίσει;

***

ΟΝΕΣΤΟΥ

Ούτε πολύ μικρή για γάμο θέλω ούτε πολύ μεγάλη∙

την πρώτη την καταλυπάμαι, σέβομαι την άλλη∙

Ούτε αγουρίδα θέλω ούτε σταφίδα, αφού ποθεί η καρδιά μου

την ώριμη ομορφιά για συντροφιά στον έρωτά μου.

***

ΡΟΥΦΙΝΟΥ

Την εύκολη μισώ, μισώ και την πολύ συγκρατημένη∙

αργά το θέλη η μια, η άλλη λεπτό δεν περιμένει.

***

ΡΟΥΦΙΝΟΥ

Δούλο σου με παρέδωσε ο γλυκύδωρος, Βοώπι μου, Έρως,

στον πόθο σου σαν ταύρο με έζεψε εξημερωμένο,

είλωτα αυτόκλητο κι αυτόβουλον, τέλεια υποταγμένο,

που την πικρή ποτέ δεν θα ζητήσω ελευθερία,

ώσπου να μου σκεπάσουν χιόνια τα μαλλιά και νιώσω γέρος

- κι άμποτε τις ελπίδες μου μη σβήσει η βασκανία.

Μετάφραση: Νίκος Χουρμουζιάδης

Ερωτικά επιγράμματα - Παλατινή ανθολογία

ΚΑΠΙΤΩΝΟΣ

Το κάλλος, αν του λείπει η χάρη, τέρπει μόνο, δεν αδράχνει-

όπως το δόλωμα χωρίς αγκίστρι μάταια ψάχνει.

ΡΟΥΦΙΝΟΥ

Την Κύπριδας το κάλλος, την Πειθώς το στόμα έχεις, το σώμα

της Άνοιξης, σαν της Καλλιόπης της φωνής το χρώμα,

τα χέρια έχεις της Αθηνάς, της Θέμιδας τη σωφροσύνη

-με σένα, Φίλη, οι Χάριτες τέσσερις έχουν γίνει.

ΛΟΥΚΙΛΛΙΟΥ

Ή μη με αφήσεις να αγαπώ, Έρωτα, ή τότε βοήθησέ με

να αγαπηθώ. Σβήσε τον πόθο ή πόθο κέρασέ με.

ΡΟΥΦΙΝΟΥ

Τα μάτια της ολόχρυσα, τα μάγουλά της κρυσταλλένια,

τερπνότερο από πορφυρό τριαντάφυλλο το στόμα,

σαν από αλάβαστρο ο λαιμός, σαν από μάρμαρο τα στήθη,

πόδια λευκότερα απ' της Θέτιδας, σαν ασημένια.

Κι αν κάποια αγκάθια έχουν αφήσει στα μαλλιά της λευκό χρώμα,

τα ίχνη αυτά του χρόνου τα εμπιστεύομαι στη λήθη.

ΜΕΛΕΑΓΡΟΥ

Να μην ποθώ την Ηλιοδώρα πια η ψυχή μου συμβουλεύει:

τις ζήλειες και τα δάκρυα που έχυσα δεν τα ξεχνάει.

Με πιέζει, αλλά να πάψω πια δύναμη δεν μου περισσεύει.

Η απαίσια! συμβουλεύει αλλά δεν παύει να αγαπάει.

ΜΑΡΚΟΥ ΑΡΓΕΝΤΑΡΙΟΥ

Έρωτας δεν είναι όταν κάποιος δει κάποια καλοφτιαγμένη,

να την ποθήσει υποχωρώντας στων ματιών την κρίση,

αλλά όταν μια κακόμορφη, με την καρδιά του λαβωμένη

και αλλοπαρμένο το μυαλό από πάθος, αγαπήσει.

Αυτός είναι έρωτας, αυτό είναι πυρ: τα ωραία πάντα προσφέρουν

τέρψη σε όσους με γνώση τη μορφή να κρίνουν ξέρουν.

ΜΕΛΕΑΓΡΟΥ

Οξύβοα κουνούπια, αναίσχυντα, που το αίμα μας ρουφάτε,

διπτέρυγα της νύχτας κνώδαλα, ζητώ μια χάρη:

τη Ζηνοφίλα αφήστε ήσυχη μια στάλα ύπνο να πάρει

και ιδού, σπεύστε, κατασπαράξτε τα δικά μου μέλη.

Αλλά τι μάταια φλυαρώ; Αφού και τα ανάλγητα θηρία

τέρπονται με το δέρμα της το τρυφερό σαν μέλι.

Μόνο αγγίξτε την, σιχαμερά ζωύφια, αν τολμάτε:

Θα νιώστε των ζηλότυπων χεριών μου τη μανία.

ΜΕΛΕΑΓΡΟΥ

Κουνούπι, πέταξε, ταχύς αγγελιαφόρος, κι ακουμπώντας

στο αυτί της Ζηνοφίλας τρυφερά ψιθύρισέ της:

"Άγρυπνος σε προσμένει κι εσύ, την αγάπη του ξεχνώντας,

κοιμάσαι." Εμπρός, φιλόμουσε, πέτα και μίλησέ της 

σιγά, μονάχα τον ομόκλινό της μην ξυπνήσεις

και την οδυνηρή ζηλοτυπία του ερεθίσεις.

Κι αν τη μικρή μου φέρεις, με δορά λέοντος θα σε στέψω,

κουνούπι, και να φέρεις ρόπαλο θα σου επιτρέψω.

Μετάφραση στη νέα ελληνική: Νίκος Χουρμουζιάδης