Bilingual anthology of Greek poets RO/GR

 

 

I may not speak Romanian, but i am thrilled that the first publication of my work in an entirely poetry book is in Romanian and not in Greek, in other words that this publication preceded a personal poetry book of mine in Greek language. Being a (poetry) translator myself, i am once again ecstatic about the dynamic possibilities of language and translation that defy all sorts of limitations! So, i am grateful to the translators of this bilingual anthology of Greek poets i am having the pleasure to be part of, Angela Bratsou, Luminita Kotsopoulou and Stavros Deligiorgis. With this great venture and achievement of theirs, at such critical times, they are building bridges of substancial communication, collaboration and exchange, quite in the way that i understand our common calling. And once started... 😉

Μια Χιλή δρόμος...

Έλενα Σταγκουράκη

 

Μια Χιλή δρόμος

Χώρα στο σχήμα λεπίδας,

χατζάρα και μ’ έκοψες, δίκοπη ―   

για λίγο το φόρεμα ενδύθηκες        

μιας δεύτερης πατρίδας                               

και ύστερα απ’ το βάθρο σου γκρεμίστηκες,

τη θέση την περίοπτη.                                  

Γη του Πάμπλο, της Βιολέτας,

του Ραούλ και του Βισέντε,

του Νικάνορ, της Γκαμπριέλας,

της κουέκας, του Αγιέντε,

γη των Άνδεων και του Πάσχα,

της ερήμου, των Ιγιάπου,

γη της ένδειας και του Χάρρα,

του Λαουτάρο και του δράκου                                

που «αγνοοούμενους» διατάζει.                             

Γη κι Εκείνου που επιστρέφει

πριν προλάβει καν να φτάσει.

Λήξη συναγερμού...

Έλενα Σταγκουράκη

 

Λήξη συναγερμού

Εντάξει, σε πιστέψαμε ―

λήξη τώρα του συναγερμού﮲

πράος θα πουν πως φάνηκες

στον τόπο και στην ώρα του χαμού

αφού, εκτός θαρρείς συγκείμενου,

χαμογελούσες.

Καθώς ο αόριστος θα πνίγει

τις ύστατες προσπάθειες παρακείμενου,

αν θες, κι εγώ το ψευδομαρτυρώ.

Άξιο απορίας πώς από όλες τις κατιούσες

−ελπίδες φρούδες, λόγια μεγάλα, τι να πρωτοπώ−

αυτή τη μια φοβήθηκες:

της προσποίησης μη χάθηκε ο ρυθμός.

Εντάξει, το λοιπόν, πιστέψαμε ―

λήξη τώρα του συναγερμού﮲

στη στάση τώρα που κατέβηκες,

συμμάζεψε του στόματος τις άκρες ―

παλιάτσο δεν σε κάνει η τεχνική του μορφασμού.  

13/3/2019

Ωδίνη στη χαρά...

Έλενα Σταγκουράκη

Ωδίνη στη χαρά

Και να που κάνει καλό η ορθογραφία

σαν, με το ‘υ’ και με το ‘ο’,

τον πόνο της χαράς από εκείνον της λύπης διακρίνει.

Είπα πως δεν θα εξηγηθώ,

μα να που με διαψεύδει η ιστορία.

Θέμα, η χαρά ― αυτή ήτανε η κρήνη

των φτωχών μου στίχων.

Τοκετού χαρά, γέννας χαρά,

που τέτοια τής αρμόζει και να μείνει.

Δικό μου, ξαναλέω, το υστερόγραφο,

τα δυο –γραμμένα σ’ άλλη γλώσσα– αρχικά.

Ύμνος στη χαρά λοιπόν ―  χαρά! χαρά!

που θα γεννηθεί και θα ανθίσει.

Χώρο να μη δώσει σε ντροπή και σε καυγά,

μα –ως θέλησης ανώτερης παιδί–

στο φως να ’ρθει, να λουλουδίσει.

Τότε ίσως της λέξης να ενωθούν τα ‘ω’ και ‘ι’

και από οδύνη και ωδίνη να βγει ένα:

το όνομα αυτού, Έλενα.