6/6/13

Maquiladoras...



Τα κολαστήρια στα μεξικανικά σύνορα με την ονομασία "Maquiladoras"

(Excerpts from: GENDERED VIOLENCE:MURDER IN THE MAQUILADORAS
Katie Pantaleo, California University of Pennsylvania, 2006)


"The official name for sweatshops in Mexico is “maquiladoras,” which can be defined as “foreign-owned assembly plants in Mexico [where] companies import machinery and materials duty free and export finished products around the world” (CorpWatch 1999). Eighty percent of the billion dollar maquiladora industry is owned by the United States and lies along the U.S.-Mexico border (Portillo 2001).

While maquiladoras employ both men and women, the number of women working in maquiladoras has increased in recent years. Mexico presently has over 4,000 maquiladoras with around one million workers. Out of these workers, greater than half are women (Mexican Labor News and Analysis 1999) who are typically between the ages of 16 and 28, although some have been as young as 12 and older than 28. Those who work in the maquiladoras usually come from a family of 6 or more members, with one or more of the women work in the maquiladoras (Young 1994). These women are also poor and since they are unable to find work near their rural homes, they travel long distances to work in the maquiladoras in Ciudad Juarez. Wages may vary, but the typical wage that women workers in maquiladoras earn is between $25 and $50 per week (Kamel and Hoffman 1999). Customarily, the management of the maquiladoras chooses to hire women and young girls. 


Sexual Harassment in the Maquiladoras - Demeaning Practices:

One of the problems that many Mexican women face while working in maquiladoras has less to do with discrimination in hiring and more to do with discriminating practices in the workplace. While there is no discrimination against women working in maquiladoras, there is pregnancy discrimination in the workplace. Women who are pregnant are turned away immediately, while those who are hired can be subject to established practices designed to discourage and prevent pregnancy. These practices are as follows: pregnancy testing, proof of menstruation, and physical harm. First of all, women can be forced to undergo pregnancy testing throughout their work term (Abell 1999). This occurs randomly and without notice and usually consists of a urine test. A second practice is more painful for the women, psychologically and emotionally. Each month, women may be mandated to demonstrate proof of their menstruation by showing sanitary napkins to managers. Also a series of intrusive questions are asked to each female employee, such as the date of her last period, what kind of contraception she uses, and when the last time was she had sex (Koerner 1999). The third practice adds physical harm to the existing emotional and psychological stress. Women may be deliberately punched in the stomach and abdomen by managers to make sure that they are not pregnant or to damage any unborn child. Because of these practices, female maquiladora workers suffer numerous consequences. In relation to reproduction in general, maquiladora workers are likely to have irregular menstruation, miscarriages, fertility problems, and to bear children with birth defects such as premature births or low birth weight (Abell 1999).


Other forms of sexual harassment of women workers are also used by male coworkers and managers. In some instances sexual harassment is used to intimidate; in others, sexual favors means less work (Abell 1999). Additionally, a woman’s appearance often receives more attention that her actual work skills, particularly at the time of hiring. Women employees are then encouraged to wear sexy, revealing clothing to work and to “utilize [their] sexuality” (Livingston 2004). Clothing such as miniskirts, low cut shirts, high heel s, and makeup are common accessories to women who work in the maquiladoras. Livingston describes this process in the following way. “Supervisors often stalk assembly lines playing favorites and asking for dates. Maquiladoras persuade workers to participate in beauty contests, [and other contests in dance clubs, such as] ‘Most Daring Bra’ and ‘Wet String Bikini’ contents with cash prizes...”

Murder, torture, and rape are three things that many women today might fear. However, for the women working in the maquiladora industry around Ciudad Juarez and Chihuahua City in Mexico, this is a nightmare that becomes a frequent reality.
It has been suggested that the demeaning practices and activities emphasizing women’s bodies that take place in the maquiladoras ar
e closely related to the murders. After working their shift, women workers leave the sweatshops very late at night and it is then that they sometimes disappear, never to be seen alive again. While walking through dimly lit areas in order to get home or to the nearest bus stop, many young women and girls are attacked, raped, and frequently murdered. The description of a typical female victim varies, although most are poor, slim, and have dark shoulder length hair.

According to Diego Cevallos (2003), a reporter for CorpWatch, “[The average fatality is a] woman between the ages of 15 and 30 [who works in a maquiladora]. Most of the victims’ bodies have been found in outlying areas of the city and usually bear signs of torture and rape. In some cases they have been burned, and many have had their nipples bitten off. The murder victims have been found ‘semi-nude, their panties twisted around their ankles, mouth open in a scream, eyes protruding...’”

After being subjected to such torture, the lifeless bodies of the young women are discarded in deserts where they are left to decompose.
By the time they are found, sometimes weeks later, the bodies are unidentifiable (Livingston 2004).
Despite the rising number of murders, few investigations have been completed and most requests to do so are ignored.


Why does this violence and harassment of women continue?

The sexual harassment and violence towards women who work in the maquiladoras and the reason why it continues can be explained using sociological theory. The intersection of two major sociological theories, patriarchy and capitalism, produce a theory known as intersectionality theory. Evaluating these theories leads to an understanding of how social and cultural characteristics of Mexico influence the violence towards women and affect the responses of officials to this violence. 


Conclusion

In summary, the maquiladoras along the northern Mexico border are not only sites of gender inequality but also violence towards women. The murders of young women in Mexico are closely tied to their jobs within the maquiladoras. Elite male members of society, principally the government and those with influence have encouraged the ideology that the murders are by fault of the women themselves. Therefore, changing the societal views of men and women, i.e. Mexico’s machismo and marianismo, may be the key to ending and preventing the murders of women who work in the maquiladoras."

***

Bibliography
- Abell, Hilary. 1999. “Endangering women’s health for profit: health and safety in Mexico’s Maquiladoras.” Development in Practice 9: 595-600.
- Alpizar, Lydia. 2003. “Impunity and Women’s Rights in Ciudad Juarez.” Carnegie Council on Ethics and International Affairs. http://www.carnegiecouncil.orgviewMedia.php/prmID/1056.
- Amnesty International. 2003. Intolerable Killings: 10 years of abductions and
murders of women in Ciudad Juárez and Chihuahua. New York: http://www.amnestyusa.org/countries/mexico.
- Anderson, Margaret and Collins, Patricia Hill. 1997. Race, Class, and Gender: An Anthology, 3rd edition. Wadsworth Pub Co.
- Cevallos, Diego. 2003. “Mexico: Toll of Murdered Young Women Tops 300.”
http://www.corpwatch.org/.
- Charles, Maria and Grusky, David B. 2004. Occupational Ghettos: The Worldwide Segregation of Women and Men. Standford University Press. CorpWatch. 1999. “Maquiladoras at a Glance.” http://www.corpwatch.org/.
- Cravey, Altha J. 1998. Women and Work in Mexico’s Maquiladoras. Maryland: Rowman and Littlefield Publishers Inc.
- Dreby, Joanna. 2005. “Managing International Separation: Gender and Parenting in Mexican Transnational Families.” 2005 American Sociological Association Annual Meeting: 1-33.
- Fuller, Abigail A. 2004. “What Difference Does Difference Make? Women, Race, Ethnicity, Social Class, and Social Change.”Race, Gender, and Class 11: 8-29.
- Hartmann, Heidi. 1981. “The Unhappy Marriage of Marxism and Feminism and Capitalism, Patriarchy and Jon Segregation by Sex.” Women and Revolution. Massachusetts: South End Press.Gendered Violence: Murder in the Maquiladoras 23
- International Trade Data System. 2004. “Maquiladoras.” http://www.itds.treas/.gov/maquiladora.html.
- Kamel, Rachel and Hoffman, Anya. 1999.The Maquiladora Reader: Cross-Border Organizing Since NAFTA. Philadelphia: American Friends Service Committee.
- Kelly, M. Patricia Fernandez. 1989. “Broadening the Scope: Gender and International Economic Development.” Sociological Forum 4: 611-635.
- Koerner, Reka S. 1999. “Pregnancy Discrimination in Mexico: Has Mexico Complied with the North American Agreement on Labor Cooperation?” Texas Journal on Civil Liberties and Civil Rights 4: 235-264.
- Lindsley, Sheryl L. 1999. “Communication and ‘The Mexican Way’: Stability and trust as core symbols in maquiladoras.” Western Journal of Communication 1:1-31.
- Livingston, Jessica. 2004. “Murder in Juarez.” Frontiers 1: 59-76.
- Mexican Labor News and Analysis. 1999. “Women in Mexican Society, The Workforce, and the Labor Movement.”
- Mexican Labor News and Analysis 4: http://www.ueinternational.org/vol4no9.html. 
- Nathan, Debbie. 1997. “Death Comes to the Maquilas: A Border Story.” The
Maquiladora Reader: Cross-Border Organizing Since NAFTA. Philadelphia: American Friends Service Committee.
- Portillo, Lourdes (Producer). 2001. Senorita Extraviada: Missing Young Woman. [Documentary Film]. New York: Women Make Movies.
- Quintero-Ramirez, Cirila. 2002. “The North American Free Trade Agreement and Women.” International Feminist Journal of Politics 2: 240-259.
- Ruiz, Vicki L, Susan Tiano, eds. 1987. Women on the U.S.-Mexico Border:Responses to Change. Boston: Allen and Unwin.
- Salzinger, Leslie. 1997. “From high heels to swathed bodies: Gendered meanings under production in Mexico’s export-processing zone.” Feminist Studies 23: 549-574.
- Wright, Joanne. 1997. “Deconstructing Development Theory: Feminism, the
Public/Private Dichotomy and the Mexican Maquiladoras.” Canadian Review of
Sociology and Anthropology 1: 71-91.
- Young, Gay. 1994. “Household Responses to Economic Change: Migration and
Maquiladora Work in Ciudad Juarez, Mexico.” Social Science Quarterly 3: 656-670.

2/6/13

Στους Χρόνους ξεροκόμματα σκληρά...

 















Emily Dickinson
 

Για κάθε μας στιγμή εκστατική
Πληρώνουμε μια οδύνη
Σε αναλογία τρεμάμενη, σφοδρή
Προς την έκσταση —

Για κάθε μια πολύτιμή μας ώρα
Στους Χρόνους ξεροκόμματα σκληρά —
Πεντάρες των ερίδων και της πίκρας —
Και Κάσες ξέχειλες με δάκρυα!


***



Ζυγιάζω κάθε Θλίψη που ανταμώνω
Με μάτια κοντινά, στοχαστικά — 
Να δω σαν τη Δική μου αν βαραίνει — 
Ή αν βαστάζεται πιο Εύκολα — 

Να μάθω αν για καιρό την υπομέναν — 
Ή τώρα μόλις μήπως ξεκινά — 
Το Χρόνο της Δικής μου δεν τον ξέρω — 
Τόσο κρατά η οδύνη από παλιά — 

Να μάθω αν η ζωή τούς δίνει πόνο —
Κι αν πρέπει Εκείνοι επίσης να μοχθούν — 
Κι αν είχαν — να διαλέξουν απ' τα δυο — 
Στο θάνατο — αν δεν θα 'ταν να δοθούν — 

Κάποιους θωρώ —καρτερικοί αφού γίναν — 
Και πάλι τέλος, να χαμογελούν — 
Μοιάζουν τότε όπως το Φως εκείνο
Που φέγγει με το Λάδι λιγοστό — 

Ρωτώ αν όταν σωρευτούν οι Χρόνοι — 
Χίλιοι και Βάλε — πάνω στο Κακό — 
Που τους χτύπησε Τότε — ο καιρός τούτος
Θα 'ναι γι' αυτούς άραγε Βάλσαμο — 

Ή θα 'ναι ακόμη το ίδιο πληγωμένοι
Τους Αιώνες σαν διαβαίνουν Σθεναροί — 
Μια πιο τρανή ατενίζοντας Οδύνη — 
Που στέκει στην Αγάπη Αντίθετη — 

Είναι πολλοί — μαθαίνω — οι Θλιμμένοι — 
Πλήθος υπάρχουν γι' αυτό Αίτια — 
Ένα απ' αυτά — ο Χάρος είν' — που φτάνει
Μεμιάς — και μόνο τη Ματιά σφαλνά — 

Είναι της Στέρησης η Θλίψη — και του Κρύου — 
Αυτή που την καλούν "Απόγνωση" — 
Ακόμη είν' η Εξορία απ' τους Οικείους — 
Αντίκρυ απ' την Οικεία Θαλπωρή — 

Και αν το είδος της δεν ξέρω να μαντέψω — 
Σωστά — και πάλι μια Παρηγοριά
Οξύτατη ωστόσο μού προσφέρει
Στο πέρασμα του κάθε Γολγοθά —

Να βλέπω — ο Σταυρός — ποια όψη παίρνει — 
Και πώς φοριέται τούτη πιο συχνά — 
Ακόμη με γοητεύει να υποθέτω
Πως Κάποια — με τη δική μου είν' όμοια —

***


Της Δυνατότητας κάτοικος είμαι — 
Πιο όμορφο απ' την Πρόζα Σπιτικό — 
Πιο πολλά είναι τα Παράθυρά του — 
Στις Πόρτες —όμοια είν' υπέρτερο — 

Με Δώματα καθώς αυτά των Κέδρων — 
Που στέκουν απ' το μάτι απόρθητα — 
Και για Οροφή παντοτινή του έχει
Τις Στέγες τις ψηλές στα Ουράνια — 

Τους πιο ωραίους έχει — Επισκέπτες — 
Η Ασχολία του — είναι Αυτό — 
Πλατιά ν' απλώνω τα στενά μου Χέρια
Για να μαζέψω τον Παράδεισο —
 
 

Μετάφραση: Άρτεμις Γρίβα


30/5/13

"Το φύλο είναι ρόλος"...


"Το φύλο είναι ρόλος"



“Εκτός εαυτού”
Μαρίας Γιαγιάννου
σκην. Γιώργος Γιανναράκος
CAMP
Μάιος 2013

    «Δίνετε σεξ για να πάρετε έρωτα». Εφικτό; Ίσως. Γιατί όχι; Στον κόσμο της πραγματικότητας, και κατ’ επέκταση του θεάτρου, τα πάντα μπορούν να συμβούν. Ένα είναι το μόνο βέβαιο: «Tο απόλυτο βίτσιο είναι ο έρωτας.»

Το έργο της Γιαγιάννου, με έντονα κωμικό χαρακτήρα, είναι ένα ζωηρό παιχνίδι ρόλων, φύλων κι εναλλαγής τους, μέσα από ψυχολογικές μεταπτώσεις των δύο χαρακτήρων και συνεχείς ανατροπές. Με άρμα τον κυνισμό (εξού και ο “homo cynicus”, η «ανθρωπίδα η κοινή») και την ειρωνία, η συγγραφέας καταγίνεται μέσα από ένα εγκιβωτισμένο, πολυεπίπεδο παιχνίδι εξουσίας με τη σχέση εξουσιαστή-εξουσιαζόμενου, προϊσταμένου-υφισταμένου, γυναίκας-άντρα, της ζωής στο μουσείο και της ζωής ως μουσείο. Ευφυείς διάλογοι και ατάκες αληθινά κωμικές ντύνουν ένα παιχνίδι κατά βάση ερωτικό, ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα, αμφότεροι υπάλληλοι ενός μουσείου φυσικής ιστορίας. Η γυναίκα δελεάζει σαν άλλη (ή σαν γνήσια) Εύα τον άντρα σ’ έναν έρωτα αρχικά σαρκικό, στο τέλος όμως βαθύτερο και ουσιαστικό. Όπως προοικονομείται με τον εγκιβωτισμό στην πρώτη σκηνή: «Εκείνη ήξερε τι ήθελε. Να τον δαμάσει, … να τον καβαλήσει, … να τον ξεγελάσει, … να τον χτυπήσει, να τον λατρέψει. Να του φωνάξει ‘Μου ανήκεις’.» Κι όντως καταφέρνει το στόχο της: να τον ανεβάσει τόσο ψηλά, ώστε η πτώση του να είναι αναπότρεπτη.

Η σκηνοθεσία του Γιώργου Γιανναράκου, ακολουθώντας τη βασική σκηνική συνθήκη που ορίζει η Γιαγιάννου, έδωσε στο έργο σάρκα και οστά κατά τρόπο ενδεχομένως ιδανικό. Οι δύο ηθοποιοί καλύπτουν -πραγματικά κατέχουν- το χώρο, ο οποίος ως μέρος αντί του όλου γίνεται από απλή, σχεδόν γυμνή, αίθουσα, ένα ογκώδες μουσείο με πολυδαίδαλους διαδρόμους, και συνάμα το ήσυχο γραφείο της διευθύντριας. Η διάδραση των ηθοποιών με το κοινό, αντίθετα με τον προβλεπόμενο διαχωρισμό τους απ’ αυτό με σκοινί, καθώς και η αρχική περιήγηση των πρωταγωνιστών στο χώρο με την επακόλουθη παραπομπή σε μια μουσειακή έκθεση, συνιστούν προστιθέμενη αξία.

Οι καλές ερμηνείες των ηθοποιών έρχονται να συμπληρώσουν αρμονικά ένα επιτυχημένο σύνολο. Η Νάνα Παπαδάκη απέδωσε κομψά τόσο τη γοητεία, τη θηλυκότητα, την πανουργία και την ικανότητα ελιγμού της γυναίκας, όσο και τη σοβαρότητα και τη συναίσθηση ισχύος της διευθύντριας. Ο Αποστόλης Κουτσιανικούλης απέδωσε εξίσου άρτια αφενός την παρόρμηση, την αφέλεια και την αλαζονεία του ανδρικού φύλου, αφετέρου την υποτέλεια και τον καιροσκοπισμό του υφιστάμενου φύλακα.

Τα σκηνικά λιτά, περιορισμένα στο ελάχιστο, κι όμως πλήρη. Γύρω τους οικοδομείται ένας ολόκληρος κόσμος, γεμάτος παρουσίες. Η εγκατάσταση με τα «εκθέματα» από τον Ιβάν Παπαδόπουλο συνηγορεί σαφώς υπέρ της παράστασης, διευκολύνοντας τη διάδραση με το κοινό και την ουσιαστική παραπομπή στο χώρο του μουσείου, όπως αναφέρθηκε παραπάνω. Η ζωντανή μουσική υπόκρουση του ‘κώστα γ’ αποτελεί ένα καλό υπόβαθρο, δίνοντας σφυγμό στα τεκταινόμενα και δημιουργώντας μια ταιριαστή ατμόσφαιρα.

Ο ανδρικός χαρακτήρας κάποια στιγμή παραπονιέται: «Θέλω επιτέλους να μάθω πού ανήκω». Την ίδια απορία εξέφρασε θεατής της παράστασης ως προς το είδος και την κατάταξη του έργου. Μα τί σημασία έχουν οι ταμπέλες. Το βάρος ίσως θα έπρεπε να δοθεί σε μια άλλη διερώτηση του ίδιου χαρακτήρα: «Πόσα ταριχευμένα πουλιά χρειάζεται να ταξινομήσεις για να βγάλεις φτερά και να πετάξεις;» Κι αυτό είναι το βασικό. Η παράσταση άνοιξε φτερά και πέταξε.



Έλενα Σταγκουράκη
Αθήνα, 27.05.2013


Πρώτη δημοσίευση: Περιοδικό Φρέαρ

 

28/5/13

Κάτι πικραίνει πιο πολύ κι απ' τ' όνομά τους τις πικροδάφνες...

















Κική Δημουλά


ΟΙ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΕΣ
Λόφος Φιλοπάππου


Εδώ δεν ήρθαμε ποτέ.
Ο λόφος δεν σε ξέρει.
Το βήμα σου δεν βρίσκεται γραμμένο
σε κανένα μικρό ανηφοράκι
κι ούτε στις πράες κατηφοριές
ακούγεται το γέλιο της βιασύνης σου.
Γραμμένος δεν είσαι
ούτε και στα χλωρά ερωτολόγια:
στα σαρκώδη φύλλα των κάκτων.
Γεμάτα μικρές μαχαιριές ονομάτων
που δεν πάνει σε βάθος
κι εύκολα κλείνουν,
Έλση - Δημήτρης
και βέλος.
Κι άλλα ονόματα που πέρασαν 
μ' έναν καημό διάρκειας.
Στα πιο πολλά
η ενωτική γραμμή ανάμεσά τους
έθρεψε κιόλας, έσβησε.
Κι αποσυνδέθηκε το κάποτε.

Φυσάνε όρκοι πίσω από τους θάμνους
και κυλάνε πέτρες.
Έρωτες που ανεβαίνουν,
έρωτες που γλιστράνε.
Το απόγευμα αισθάνεται
μια μυροβόλο απάθεια
κι ό,τι είναι λύπη
μοιάζει με ησυχασμό φυλλώματος.
Των αρωμάτων τα σώματα
βαριά ανοιγοκλείνουν τα φτερά τους,
βαρετά αγνοούν:
κανένα δεν μυρίζει εξαφάνιση.
Πού είσαι;
Κάτι πικραίνει πιο πολύ κι απ' τ' όνομά τους
τις πικροδάφνες.
Πού είσαι;

Αλλά εδώ δεν ήρθαμε ποτέ.
Ο λόφος δεν σε ξέρει.
Λοιπόν σώζομαι από συσχετίσεις.
Κι έτσι μπορώ να σταθώ
στο ύψος μιας ρεμβαστικής ουδετερότητας
για ν' απολαύσω ανενόχλητα
αυτό το κάθαρμα τη δύση.


23/5/13

"Ma che ca...!"





“Ma che ca…!”
Ένας Αντι-Μονόλογος (á la maniére de)


“Insenso”
Δημήτρη Δημητριάδη
Nixon Screaning Room
Σκην. Εμμανουήλ Κουτσουρέλης
Ιούνιος 2012


“Io non sono Livia Sarpieri. Io non sono Italia. Io non sono una donna. Io… Non… Io…” «Όχι, εγώ δεν είμαι η Λίβια Σαρπιέρι∙ είμαι το θύμα ενός άψογου ρήτορα που κοινοτόπησε πρωτοτυπώντας. Ενός ρήτορα που ως αντίποδα του φαινομένου του 1978, έφτιαξε έναν Φρανκενστάιν: εμένα. Και με διαμέλισε...»

Η Λίβια της συγγραφής
«Δεν είμαι η Λίβια Σαρπιέρι. Μου έδωσαν φωνή που δεν θέλησα, φωνή που δεν τους ζήτησα. Με έκαναν φορέα γραφής πρόσκαιρης, και επικαιρικής αισθητικής. Με καταδίκασαν. Με καταδίκασαν να το υποστώ και αύριο να χαθώ. Δεν με ρώτησαν. Πως κι εγώ θα ’θελα να ’μουν μια Νανά, μια Λολίτα, έστω μια Γυναίκα της Ζάκυθος. Θύμα έπεσα. Θύμα του ναρκισισμού του παρόντος, του γιγαντώδους Εγώ της μοντερνιστικής γραφής. Μεγάφωνο έγινα κι απ’ το στόμα μου βγήκαν σοφίσματα και φράσεις γλυκερές: ‘Γιατί ο έρωτας είναι αλύπητος;’ ‘Ο άνθρωπος είναι πολύς για τον άνθρωπο.’ ‘Το ίδιο το αλύπητο είναι λιγότερο αλύπητο.’ ‘Ποιος ακούει την καρδιά όταν κλαίει;’ Θήραμα έγινα στα νύχια μιας ψεύτικης πρωτοτυπίας, μα ενός καλοστημένου σκηνικού: Βενετία – 1866 – La Fenice – Αυστρία – Φραντς. Φραντς! ΦΡΑΝΤΣ!! Όμως, είμαι πρωταγωνίστρια. Αγωνίστρια: Θέατρο για το θέατρο. Πρωτοτυπία για την πρωτοτυπία. Πυροτέχνημα! Κοιτάξ’ τε με όμως: Έχω πόζα! Πολλή πόζα! Κι άλλη πόζα! Δύσκαμπτη, δύσπεπτη πόζα!»

Η Λίβια γυναίκα
«Δεν είμαι η Λίβια Σαρπιέρι. Μου αφαίρεσαν ό,τι το καλό έχει το φύλο μου. Με βίασαν κι αφαίρεσαν την ουσία μου. Τα λάγνα πάθη μου γιγάντωσαν κι απ’ την εποχή μου βίαια με τράβηξαν. Εγώ η Ιταλία; Εγώ καθολική; Λάθος! Τους ορίζοντες της σκέψης μου ασφυκτικά τους περιόρισαν σε μια ‘καυλωμένη ψωλή της σκέψης’ (sic). Έτσι, τη γλώσσα μου την άλλαξαν και τον τρόπο που σκέφτομαι. Με ταπείνωσαν: η λογική μου να τσακώνεται με την καρδιά μου κι υποχείριο να γίνομαι ενός ζεύγους χεριών. Με μια μονάχα αρχή να πορεύομαι: ‘Η ζωή όλη είναι η αγκαλιά του άντρα.’ ‘Δεν την αξίζουν την αγκαλιά όλες!’ Την εκδικητική μανία μου μεγένθυναν. Με άλλα λόγια, με μίσησαν! Γιατί… με ζήλεψαν.

Η Λίβια αναπαράσταση                                                                                           

            «Μπορεί και να ’μαι η Λίβια Σαρπιέρι. Σ’ ένα μαύρο βελούδινο ανάκλιντρο με κάθισαν κι έδωσαν στις σκέψεις μου φωνή. Δεν με αγνόησαν. Με λυπήθηκαν και τρυφερά χάιδεψαν την αδύναμη και μονομερή φύση μου. Με απέδωσαν διπλή: φρόνηση-συναίσθημα. Ψέμμα δεν είναι, δεν το αρνούμαι. Όμως, με σεβάστηκαν. Ο Εμμανουήλ με σεβάστηκε.

Η Λίβια του τέλους
            «‘Λίβια, είσαι νεκρή – με σκότωσα’: Είμαι, αλήθεια, κάποια που δεν θα θυμούνται. Το μέλλον θα μ’ αγνοήσει. ‘Io… una donna fugata. Μια όπερα χωρίς μουσική’.»



Έλενα Σταγκουράκη
Αθήνα, 06.06.2012


Πρώτη δημοσίευση: Περιοδικό "Νέα ευθύνη", τεύχος 13, (Σεπ-Οκτ 2012) 

21/5/13

21η Μαίου...




Αντώνης Παπαϊωάννου

Στην Έλενα ειδικά για τη γιορτή της 


Εν πλήρει επιγνώσει και με σώας τας φρένας
και μια ματιά σου μοναχά θέλοντας να σου κλέψω
θα περπατήσω θαρρετά στη μέση της αρένας
κι ένα αργεντίνικο τανγκό τον ταύρο θα χορέψω

Την κόκκινη την μπέρτα μου, ο άνεμος την πήρε
κι εγώ χυμώ ξοπίσω της, να την προφτάσω τρέχω
και στην κερκίδα επάνω εσύ κι ο Αλτολαγκίρε
και παραδίπλα σιωπηλός κοιτάζει ο Βαγιέχο

Στέκομαι, υποκλίνομαι στη μέση της αρένας
και το καπέλο μου ψηλά πετάω να το πιάσεις
σαν ένα στίχο μυστικό του Ρεϊνάλντο Αρένας
μα κράτα μόνο τη στιγμή και μην τη μεταφράσεις.



***


Θεοδόσης Βολκώφ

Ευχές


"Χρόνια πολλά και δημιουργικά"
σάς εύχεται ο καλός και μαύρος λύκος.
Να γίνετε σαν τα ψηλά-ψηλά βουνά -
στα χρόνια· όχι σε πλάτος και σε μήκος.

Σας εύχομαι καινούργιες μεταφράσεις
και ασφαλώς θεάτρου κριτικές,
να κατακτήσετε άγνωστες εκτάσεις
κάθε λογής ή και συγγραφικές.

Να διώχνετε και κάθε σκέψη μέλαινα
από τον νου εκείνων που αγαπάτε
και όλοι να φωνάζουν "Ζήτω η Έλενα!"
απ' όπου, εορτάζουσα, περνάτε.

Ευχή για να σας πω δεν βρίσκω κάποιαν άλλη,
κι ας μού 'χω σπάσει τόσην ώρα το κεφάλι.


19/5/13

Με τον τρόπο της Ανατολής...




Κίνδυνος πόσος
στην όμορφη Αθήνα μας
τα ψηλά δέντρα...

*

Όλα ας κοπούνε
μην τυχόν κι απομείνει
έστω μια ρίζα!



Έλενα Σταγκουράκη

 

16/5/13

Και σ' άλλα μέρη που δεν πάτησε ο καιρός...

 
















Τρίλιζα (απόσπασμα από το ομώνυμο βιβλίο)


Σοφία Κολοτούρου

Ματωμένος Γάμος την Αραβική Άνοιξη


Η Κέιτ προχωράει και βήμα-βήμα
το νυφικό το διαπερνά μια σφαίρα.
Κραυγές μες στης ερήμου τον αέρα,
στο Μπάκιγχαμ λαοθάλασσα σαν κύμα.

Ο Ουίλιαμ με την κόκκινη στολή του
μοιάζει να χαιρετά την Αποικία.
Το αίμα κατακλύζει τη Συρία
κι έρποντας φτάνει πίσω στην Αυλή του.

Ο Χάρι είχε ντυθεί Ναζί για πλάκα,
για να γελάσει σ' ένα καρναβάλι.
Και τώρα στη Λιβύη με κάποιον πάλι
Βεδουίνο θα γελούν, φτωχό και βλάκα.

Ο Κάρολος μαζί με την Καμίλα,
αγέρωχοι στην άμαξα περνάνε.
Στρατιώτες λαβωμένους κουβαλάνε,
καμήλες της ερήμου, χίλια μίλια.

Η Ελισσάβετ στέκεται για χρόνια.
Στην Αίγυπτο αντιδρούν οι εξεγερμένοι
κι από την Τυνησία στην Υεμένη,
άνοιξη αραβική μέσα στα χιόνια.

Η Κέιτ πλησιάζει στο Αβαείο
κι όλο ματώνει τ' άσπρο νυφικό της.
Οι άμαξες, τα καπέλα, το ιππικό της
γεμίσανε από έρημο και κρύο.

Ο Ουίλιαμ τη φιλάει μες το μπαλκόνι
κι ο κόσμος παραλήρημα, τι πλήθος!
Εγγύς Ανατολή, πληγή στο στήθος.
Βόρεια Αφρική, σαν ντόμινο που απλώνει.

1/5/2011

*** 


Ααρών Μνησιβιάδης

Νέκυια

                              στην Σοφία Κολοτούρου 
 

Νεκροί, της μέλλουσας ζωής εγγύησι,
και άγιοι πατέρων ανδριάντες,
εγείρω απ' τους τάφους σας την ποίησι,
σωρεύω τα συντρίμμια σε μπαλάντες
και μένω νοσταλγός στα παρασκήνια
εντεύθεν μιας αόρατης αυλαίας
ντυμένος την πιο μάταιη προσήνεια
ή άλλοτε δειλός υποβολέας

των όρων που κρυφά συνωμολόγησα
υπείκοντας σ' απρόοπτες συνθήκες
(σ' εκείνες που με δόλο υπολόγισα)--
ο κόσμος σαραβάλιασε, νταλίκες
θα έρθουν το πρωί να τον φορτώσουνε,
ο κόσμος που ανήκα και ανήκες
πριν άλλον με εγκύκλιο εκδώσουνε
και στείλουνε τον πρώτο στις αντίκες

ή για φωτιά σε κάποια υψικάμινο,
ο χρόνος που διανύθηκε ευθυγράμμως
να καίγεται εξάμηνο-εξάμηνο
να χωριστούν το μέταλλο κι άμμος,
να χωριστούν σαν όλα τα αχώριστα,
τα όσα ενωθήκαν ισοβίως
κι ο βίος τους διήρκεσε αόριστα
κοινότατος, αλλά κοινός σπανίως.

Νεκροί, της μέλλουσας ζωής αντίκλητοι,
και άγιοι πατέρων ανδριάντες,
συμβούλια πρεσβύτερων και σύγκλητοι,
σοφοί, πεφωτισμένοι, ιεροφάντες,
γυαλίζω θυρεούς, κρεμώ οικόσημα,
τα μπάζα σας στολίζω με γιρλάντες
αν είχα στον καιρό σας τέτοιο νόσημα
θα μ' έκανε βιβλίο ο Θερβάντες.

8/3/2012

*** 


Θάνος Γιαννούδης

Μπαλάντα της Οδού Θερμοπυλών

                                               Στη Μ. Λ. 


Στα ακρογιάλια τα απόμερα της Ίμβρου
και σ' άλλα μέρη που δεν πάτησε ο καιρός
τα σάουντρακ τρεις φορές ακούς της Καραίνδρου,
κι ας είναι ο κόσμος μας τριγύρω σου λερός.
Ο δρόμος πάντοτε καμμένος και ξερός,
στα σχέδιά σου αντιξόρκια να υφαίνει.
Μα εσύ γνωρίζει πως, αν κι είσαι καρπερός,
ο χρόνος πάντα στους σπουδαίους αντιβαίνει.

Και συνεχίζεις τον ατέρμονο αγώνα,
με τη σημαία σας πια να 'ναι κουρελού.
Την κουτσουλάει άτεγκτα μια χελιδόνα
κι όσοι την κράταγαν πια κράζουνε: "Salut!"
Μα η αλήθεια απ' το στόμα του τρελού
που αγκάθια αντί ροδοπετάλων τώρα ραίνει
σ' όσους κατάντησαν κομμάτια ενός φελλού:
"Ο χρόνος πάντα στους σπουδαίους αντιβαίνει!"

Ποιος να σ' το πει, ηλίθιε, φτωχέ μου Ελπήνωρ,
πως η ζωή τον άνθρωπο δεν προσπερνά;
-Κάποιες φορές κι εγώ να το ξεχάσω τείνω-
Ρώτα όποιον θέλεις: τα λαγκάδια, τα βουνά...
Ρώτα τον άνεμο που αχόρταγα πεινά
κι απ' τις μικρές ρωγμές στα σπίτια άγριος μπαίνει
για να τραβήξει τις ψυχές στα σκοτεινά.
-Ο χρόνος, πάντα, στους σπουδαίους αντιβαίνει...-

Πρίγκηψ, να μη ρωτάς ποιος δαίμων μ' απονιά
τραχιά πορεία προς το θάνατο λιαίνει,
με γελαστός να μουρμουράς σε μια γωνιά:
"Ο χρόνος πάντα στους σπουδαίους αντιβαίνει."

27/2/2012



Παρουσίαση του βιβλίου απόψε στο "Έναστρον"